0
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
55
Okunma
Vadesi dolmuş hatıraların izini sürüyorum,
Bir yanım boşluğa çağlayan nehir,
Bir yanım sürgüne açılan liman.
Kıyılarımda pas tutmuş vedalar bekliyor,
Adımı unutan rüzgârlar geçiyor içimden.
Takvimler eskiyor, acılar değil;
Her yaprak dökümü beni biraz daha bana bırakıyor.
Gökyüzü suskun bir mektup gibi başımın üstünde,
Yıldızlar okunmamış cümleler taşıyor.
Ben ise gecenin cebinde unutulmuş bir anahtar,
Hangi kapıyı açsam biraz çocukluğum çıkıyor.
Belki de insan,
En çok dönmediği yollara ait kalıyor.
Ve umut...
Kırık bir fincanda bile sıcak kalmayı bilen son çay gibi,
Sabahın ilk ışığında yeniden adımı fısıldıyor.
HAKAN TAZEYURT
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
