Seni sevmek,
Forması yanlış katlanmış bir kitabın
O en gizli kesiğine dokunmaktı.
Herkes hikayenin sonunu okurken,
Ben parmak uçlarımdaki kağıt kesikleriyle
Senin o hiç yazılmamış boşluklarını ezberledim.

Mutfak tezgahında kuruyan o leke,
Akşam vapurunun camına vuran isli yansıma,
Ve daktilo şeridinde biten o solgun harfler...
Aşk, büyük puntolarla yazılmadı bize;
O, iki paragraf arasında nefes aldığımız
O daracık geçitlerde birikti.

Biz seninle,
Aynı sayfada basılmış ama birbirine değmeyen
İki ayrı matbaa harfiydik.
Mürekkebimiz aynı karanlıktan damladı,
Aynı kurşun kalıplarda eritildik;
Şimdi hangi cildin içine saklasalar bizi,
Kokumuz ele veriyor bu eski mağlubiyeti.

Şimdi bir editör soğukluğuyla temize çekiyorum ömrü,
Kenar süslerini, fazla söylenmiş yeminleri ayıklıyorum.
Fakat ne kadar yırtarsam yırtayım o sayfayı,
Cilt payında sıkışıp kalmış o ilk gençlik gülüşün,
Bütün bir kitabın omurgasını hâlâ ayakta tutuyor.