Her gece uyurken elimde boş bir çerçeve.
Bu sabah uyandım;
Avucumda paramparça cam kırıkları...
Ellerime değil, yüreğime batıyor.
Sonra bir kediye yazılmış şiir.

İstemsizce ağlıyorum,
Tutamıyorum gözyaşlarımı...
İstemsizce ağlıyorum,
Yolunu kaybetmiş bir kız çocuğu gibi,
Yapayalnızım.

Sağa bakıyorum: Yabancı.
Sola bakıyorum: Yabancı.
Ve o tozlu yol...
Arabalar geçtikçe tozu yüzüme çarpıyor.
Kollarımla siliyorum gözyaşlarımı,
Yüzüm çamurlaşıyor.

Her yer zifiri karanlık şimdi,
Gündüzü geceden ayıramıyorum.
Işık bile kör etmiş gözlerimi,
Kayboluşumu izliyorum.

"El alem ne der" kelepçesi vurulmuş yüreğime,
Yaşadığını sanan canlı bir ceset gibi...
Dört duvar arasında tükenirken cesaretim,
Kendi çaresizliğimin girdabında boğuluyorum

Göğsümde hiç tanımadığım yabancı bir acı,
Kirpiklerim gittikçe ağırlaşıyor.
Ne zaman biter bu gözyaşları;
Birkaç saat mi, birkaç gün mü,
Belki de bir ömür...
Hiç bilmiyorum.

​Sırtımdan terler süzülürken,
Bildiğim tek bir şey var:
Bu güneş çok üşütüyor.

Ayla Kaya
24 08 2026