Bu şiir gurbette büyümüş bir yüreğin vatanına ve babasına duyduğu derin özlemi en sade en içten hâliyle dile getiriyor.

Yabancı sokaklarda geçen ömrün yorgunluğunu anlatırken bile yüreğin hep aynı toprağın yolunu bildiğini söylemesi insanın kökenine olan bağlılığın ne kadar sarsılmaz olduğunu gösteriyor.

Kara toprakta binlerce kilometre uzakta uyuyan babanın başucunda rüzgârın dua okuması ve toprağın çocukluk gibi kokması hasreti neredeyse elle tutulur kılıyor o kokuda hasret acı gözyaşı olduğunu ve bunu ancak gurbetin gecelerine yastık olanların anlayabileceğini yazması şiiri daha da dokunaklı hâle getiriyor.

Mezara koşup diz çökmek bir avuç toprağı avuçlayıp babam geldim diyebilmek istemek ama araya yolların sınırların ömrün girmesiyle sarılamamak duygusu birçok gurbetçinin içini sızlatacak kadar gerçek duruyor.

Vatanın haritada çizilmiş bir yer değil babanın yattığı toprak annenin duası çocukluğun kokusu ilk gözyaşının düştüğü yer olduğunu söylemesi vatan sevgisini çok daha kişisel ve kutsal bir boyuta taşıyor gurbette yaşansa bile ruhun hep o toprakta dolaşması ve vatan sevgisinin bayrak kadar kutsal baba kadar derin ayrılık kadar yakıcı aşk kadar sonsuz olması şiiri hem hüzünlü hem de güçlü bir yurt ve baba sevgisi ağıtına dönüştürüyor.

Satırlar boyunca toprağın kokusu babanın sessiz uykusu ve gurbetin yalnızlığı iç içe geçerek okuyanın yüreğine ağır ama sıcak bir özlem bırakıyor kısacası bu metin sadece bir şiir değil gurbette kalan herkesin ortak yarasına dokunan samimi bir iç döküş niteliği taşıyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.

👌👌👏👏👏☕🙏