Zaman devrilirdi gölgelerin sırtına apansız,
Eski bir istasyondan usulca bir rüzgâr eserdi içime doğru.
Işıklar birer birer söner, karanlık çökertirdi sokakları.
Ben senin çekip gittiğin o takvim yaprağında çakılı kaldım;
Gözlerimde bıkkın bir sitem, cebimde sana birikmiş keşkeler…
Hangi kaldırımı çiğnesem senin adım seslerin,
Nereye yüzümü dönsem yarım kalmışlığın o ağır kokusu.
Ne yana adım atsam, hangi tenhalığa sığınsam;
Yanar da yanar içim!

Bir sevdadır dedik, baş koyduk bu dumanlı yollara,
Öyle kolay değildi seni bir çırpıda söküp unutmak.
Biz hani aynı avuçtan su içecek, aynı kışın altında ısınacaktık?
Şimdi ayrılık çöktü ömrümüzün üzerine, buram buram hasret kokuyor.
İsyanım kaderime değil, isyanım bu yarım kalan hikâyeye.
Bağrımda kuruyan güller bile utanır oldu bu yalnızlığımdan.
Göğsümün sol yanında bir kor var ki ne su söndürür ne rüzgâr keser.
Bunu kimse bilmez, kimse duymaz;
Sessizliğe haykırsam sesim yankılanır yalnızlığımda:
Yanar da yanar içim!

Sana dair ne varsa yırttım attım sanma,
Sen herif, öyle söküp atamazsın bir kalemi kâğıttan ayıran çizgiyi.
Her ağıtta senin adın mırıldanır dudaklarımda,
Her hüznün gölgesi vurur şakaklarıma.
Sen gittin ya, bu iklimde bahar bitti, kuşlar çekildi apansız.
Geriye sadece fırtınalar kaldı, bir de içimdeki o devasa boşluk.
Şimdi hangi kuytu masaya otursam bir çay söylerim, biri hep soğur.
Gelmesen de, duymasan da bu haykırışı:
Şafak sökene dek tutuşur bu yürek,
Yanar da yanar içim!