Gün devrilip ikindi sularına erdiğinde başladı bu hikâye,
Sıhke Caddesi’nin cılız lambaları kanayan bir çizgi gibiydi.
Lapa lapa kar yağıyordu Van’ın o kimsesiz gecelerine,
Ne Erek Dağı’nın poyrazı dindi göğsümde ne hırçın göl,
Söyle yar, ben bu amansız ayazda şimdi ne edeyim?

Sahi sen hiç böyle gözün kararıp ölesiye sevdin mi?
Edremit’te batan güneşe bakıp soğuyan çayla kaldın mı?
İskele tarafında ahşap bir kahveye sığındım o gün,
Cızırtılı bir radyoda hüzünlü, yanık bir türkü çalarken,
Kapı aralandı da rüzgârla senin kokun doldu mekâna.

Gözlerin vardı senin; Van Gölü’nün o dipsiz derinliği,
Bir baktın yüzüme, bin yıllık ahlar saplandı göğsüme.
Sanat Sokağı’nın kuytusunda yürüdük sonra yan yana,
"Bu kentin ayazı adamı vurur" derken sıcacık elin cebimde,
Söyle yar, ben bu ağır sevdayla şimdi ne edeyim?

Cumhuriyet Caddesi’nin soğuk vitrinlerine yansıdı çaresizliğimiz,
Van Kalesi’nin surları gibi mağrurdun, aşılmaz barikat!
Bir mendil verdim sana, gözlerindeki o nemi sil diye,
Sarı bir taksiye binip gittiğinde, ruhum boynu bükük kaldı.

Kaç mevsim devrildi ardından, kaç kış geldi geçti bilmiyorum,
Bahçesaray’ın geçit vermez kapalı yolları açıldı birden.
Ama benim içimdeki o tipi, o amansız zemheri hiç dinmedi,
Kendi memleketimde yurtsuz bir gölge gibi ziyan oldum.

Hangi kentsel dönüşüm yıkabilir içimdeki o sokak başını?
Hangi sağanak temizler adımlayıp geçtiğin o ıslak kaldırımları?
Bugün yine Akdamar’ın karşısında oturdum tek başıma,
Söyleyemediğim her kelimeyi yazıp bıraktım gölün sularına…

Sevdası büyük olanın imtihanı Erek Dağı gibi heybetli olurmuş,
Sen sadece şehri terk etmedin, son gençliğimi de çaldın gittin.
Varsın kar yağsın tepelere, varsın göl buz tutsun bu kış,
Ben senin adını gözyaşımla kazıdım bu sert toprağa.

Kırıldı kalemim, vuslat imkânsız, yazıldı çaresiz fermanım,
Bu soğuk şehirde hâlâ o ıslak kaldırımda bekleyen biri var.
Ya son bir veda busesidir bu, çek al beni keder kuyusundan,
Ya da vur bu canı, zemheri poyrazında sonsuza dek susayım…
Söyle yar, şimdi ben ne edeyim?