Kırık dökük harfler ile yazıyorum bu mektubu,
Yılların yükünü taşımaktan kırıldı çoğunun sağı solu,
Bazı kelimelerimi okuyamazsan eğer bil ki bir tanem ,
Düşüp kalmışlardır bir yerlerde , tıpkı benim gibi,
Ve cümlelerimde devriktir belki yılların yorgunluğundan....

Yine biraz umutsuzluğum bulaştı ,mürekkebe,
Ondandır belki , bu mektubun cansız ve soluk rengi,
Onun için hep geceleri yazıyorum ben bu mektupları ,
Gecenin o safran karası rengi ile can bulsun biraz diye....

Hayallerimde ki bu yırtıkları dikmeye çalışıyorum yıllardır,
Her gün bir başka yerden sökülen umutlarımı ,
Bilmem tarif edebilir mi bu mektup ,bu halimi sana.
Bu soluk mürekkep yeterse ve durabilirse ayakta,
Sağı solu kırılmış bu harfler ve devrik cümleler,
Ve eline geçerse, okursan bu mektubu , belki anlarsın....

Bu kaçıncı mektup sana yazdığım ,inan hiç saymadım,
Nasıl gökyüzünde ki yıldızları sayamazsa insan işte öyle,
Ve nasıl sert bir kayaya çarpar da insan , kırılır eli ayağı,
Belki de ondan kırık dökük bu mektuptaki harfler ve umutlarım,
Sen bir kere bile okumadığın için , mektuplarımı, o siyah gözlerinle...

Şimdi otur sevdiğim , oku bu mektubu ,satır satır ,cümle cümle,
Öp , o kırık dökük yerlerinden harflerimi tek tek ,
Ve kalksın , o yorgun devrik cümlelerim birer birer ayağa ,
Can bulsun bu mektubun bu soluk rengi , o gözlerinin karasında,

Şimdi otur sevdiğim , yaz bir mektup ,
Öp o yırtılmış, sökük hayallerimi ,dik birer birer,
Kaldır , o kırık dökük harfler gibi beni de ayağa,
Umutlarım canlansın tıpkı gözlerinin rengi gibi ışık ışıl,
Kaldır bu kırık dökük hayallerimi bu mektup gibi ayağa.....