Makberî - Ahmet Akkoyun

Ruhumdaki vesvese

Ben küskün gecelerin söndürdüğü çerâğım
Yetim bir çocuk gibi sarsılıyor umudum,
Münzevi tekkesinde mahzûn gönül otağım
Ömrümü kusuyorum gözümden yudum yudum
Sokak lambalarının ışıkları yatağım
Masamda bir bardak çay elimde kırık ud’um
_____Üstâdlar deryasında elbette ki çırağım
_____Ben küskün gecelerin söndürdüğü çerâğım

Alnımdaki çizgiler haykırırken kefeni
Hâlâ vakit var diyor aynadaki yalancı
Kim kaldı bu dünyada köhne arzın ekseni
Yoksa yoksa ben miyim kendi gölgeme hancı
Sahi kimler giydirdi bana meczûp cepkeni
Dünya bana şirinken ben dünyaya yabancı
_____Yeter uyuma diyor her sabahın erkeni
_____Alnımdaki çizgiler haykırırken kefeni

Artık hitâma erdi şiirlerle hasb-u hâl
Geçmişimden bu güne kalmadı hiç bir bağım
Ne dilde kelâm kaldı ne de hecede mecâl
İçi boş cümlelere fizân kadar uzağım
Şüerâ bolluğundan can çekişir izmihlâl
Katlim için bekliyor muhâyyele bıçağım
_____Tecâhül-i arife ifade gayrı muhâl
_____Artık hitâma erdi şiirlerle hasb-u hâl

Yolcu yorgun yol uzun bırakmıyor menzile
Belki yarım kalacak varlığımda serâbım
Devr-i senâya döndü çile üstüne çile
Çökmüş omuzlarımla bir diyâr-ı harâbım
Zamanın cengi ile başa çıkmak nafile
Boşluklara çarparken yaralandı hitâbım
_____Aldırış eden olmaz rahvân giden sefile
_____Yolcu yorgun yol uzun bırakmıyor menzile

Belki o gün bitecek ruhumdaki vesvese
Yönünü değişirken beynimdeki karınca
Atacağım hepsini tevekkülden kafese
Mansur’un hakikati varlığımı sarınca
Beyhude diyeceğim kalmak nefes nefese
Aşkın esâsı ile bir karara varınca
_____Pranga vuracağım fikrimdeki menfese
_____Belki o gün bitecek ruhumdaki vesvese


____Makberî

Dünya derler bir dar sokak,
Başa yağar kürek kürek toprak.
Dalından düşer her yaprak,
Unuturlar karagözüm.