Gülüşünü sakladığın o uzak şehirler utansın şimdi,
Ben burada yokluğunla diz dize, bir başıma kahrolurken.
Gözlerimin kapısına dayandı yine o kapkaranlık gece,
Sen herif, hangi gurbetin koynunda sızıp kaldın böyle?

Dökülen her yaprakta adın fısıldanır da rüzgâra,
Sormam bir daha kimseye, sormam seni bu kimsesiz yollara…
Bilemedim, hangi cehennemin ateşi yaktı bu köprüleri?
Biz ki aynı göğün altında aynı türküyle ağlardık.

Şimdi sustuğun yer kadar derinim, konuştuğun yer kadar yara…
Toprağa sızan her damla gözyaşımda sen varsın,
Dermanı sende saklı bu amansız sızının,
Kendi enkazında can veren bir garip misali,

Söylesene, hangi mahkemede biçtin bu sessiz infazımı?
Ateş düştüğü yeri yakar derlerdi de inanmazdım,
Meğer her gece ciğerimden sökülen o ah senin adınmış.
Yıllar devrildi üstüme, mevsimler hazana kesti birer birer,

Ben hâlâ bıraktığın o soğuk eşikte, o son bakışınla baş başayım.
Kıyamet kopuyor içimde, bir Allah biliyor bir de bu gece;
Ey benim yarım kalan hikâyem, ey ömrümün kanayan yeri,
Neredesin sen?

Bir tütün sarıyorum gecenin en zifiri karanlığına,
Dumanı sen kokuyor, külü içimdeki o yangından kalma.
Dost bildiğim sokaklar bile yabancılaştı yüzüme,
Hangi eşikte bıraktın o masum, o temiz sevdalığı?

Herkes bir şeyler söyler kendince, kimi teselli eder kimi güler;
Oysa bilmezler ki sen gidince ben bu koca şehirde devrilip kaldım.
Ne bir mektup bıraktın geride, ne de bir haber saldın rüzgârla,
Böyle sessiz gidişler ancak kahırlı yüreklere yakışır zaten.

Sanki hiç dokunmamış gibi ellerin ellerime,
Sanki hiç sığınmamışız gibi birbirimizin gözlerindeki sıcaklığa...
Vuruyorsun yokluğunu yüzüme bir kamçı gibi her gece,
Ben bu yükü taşımaktan yoruldum, sen kaçmaktan bıkmadın mı?

Şimdi hangi aynaya baksam kırık bir çehre, yorgun bir Veysel görürüm,
Gözlerimin feri sönmüş, gençliğim o kuytu köşelerde ziyan olmuş.
Dünya dönüyor varsın dönsün, benim zamanım sende durdu.
Aklım sende, fikrim sende, dualarım senin adınla mühürlü...

Son nefesime kadar, içimdeki o yaralı çocukla haykırıyorum:
Neredesin sen?