Bir sincap geçti sabahın içinden,
Kuyruğunda rüzgâr, gözlerinde telaş;
Küçücük elleriyle topladığı ceviz,
Kışa yazılmış sessiz bir arkadaş.

Daldan dala koşarken hiç durmadı,
Ne yolun uzunluğundan yakındı ne de yükten;
Çünkü bilirdi: Soğuk günler gelmeden
Umut biriktirilirdi tek tek, bugünden.

Bazen düşürdü taşıdığı yemişi,
İnip yeniden aldı, küsmedi hayata;
Bir düşüşün son olmadığını anlattı
Onu uzaktan seyreden kanadı kırık yaprağa.

Yuvası küçüktü, gökyüzü büyüktü,
Fakat gönlüne korkuyu yerleştirmedi;
Sahip olduklarını paylaşınca çoğaldığını
Belki de insanlardan önce o öğrendi.

Akşam olunca bir dala sessizce oturdu,
Güneş, kızıl bir ceviz gibi inerken yere;
Sanki şöyle dedi bütün yorgun kalplere:
“Büyük olmak gerekmez iyilik biriktirmeye.”

Sonra ormanın koynunda kaybolup gitti,
Ardında ne bir iz bıraktı ne de bir ses;
Yalnızca şu gerçeği fısıldadı dallar:
Emekle büyür umut, sabırla gelir nefes.