Sen bana sustun

Bizimki tek seferde yaşanmadı,
birdenbire de bitmedi.
Sevgi, azar azar indi içimize
sanki kalp, kendini korumak ister gibi.

İlk günler
bir bakışın ucundan tuttum seni,
sonra sesine alıştım,
sonra yokluğuna.

Her şey yavaş oldu bizde;
alışmak da, bağlanmak da,
kırılmak bile acele etmedi.
Sanki zaman
bizim için hep ağırdan aldı nefesini.

Bir gün
elini tuttum,
ertesi gün
neden bıraktığını düşündüm.
Arada geçen o kısa süre bile
içimde uzun bir boşluk gibi büyüdü.

Sen bana biraz geldin hep,
ben sana biraz daha;
tam ortasında kaldık
ne senin oldum,
ne benden vazgeçebildin.

Ve en çok da bu yordu bizi:
yarım yarım sevmek.
Ne gitmeye cesaretimiz vardı
ne kalmaya sabrımız.

Bazen gözlerinin içine baktım,
orada bir ihtimal gördüm—
ama hiçbir zaman
kesin bir “biz” olmadık.
Hep biraz eksik,
hep biraz ertelenmiş kaldık.

Konuşmalarımız bile
tam değildi aslında;
yarım cümleler,
içimize attığımız kelimeler,
söylesek belki değişecek şeyler…
ama biz sustukça
her şey daha da uzaklaştı.

Bir akşam
yan yanaydık,
ama içimizde
koskoca bir mesafe vardı.
İşte o an anladım:
bazı uzaklıklar
kilometreyle ölçülmez.

Seninle geçirdiğim zaman
ne tamamen benimdi
ne tamamen sana ait;
sanki ödünç alınmış bir hayatın
içinde yaşıyorduk birlikte.

Ve sonra…
fark etmeden azaldık.
Ne büyük bir kavga oldu
ne de net bir veda;
sadece
yavaş yavaş eksildik birbirimizden.

Gülüşlerin önce seyrekleşti,
sonra sesin,
sonra bana olan ihtiyacın…
ben ise hâlâ
ilk günkü gibi
seni biraz daha bekledim.

Ama bazı hikâyeler
yavaş başladığı gibi
yavaş biter.
Gürültüsüz,
kırmadan,
ama derin bir iz bırakarak.

Şimdi geriye dönüp bakınca
şunu görüyorum:
biz hiç tam olmadık,
ama eksik de değildik aslında
sadece
aynı anda,
aynı şekilde sevemedik.

Ve belki de bu yüzden
en çok içimde kalan şey
sen değil,
seninle olma ihtimali oldu.

Çünkü bazı aşklar
tam yaşanmadığı için
Hiç bitmez

İlknur