Bazı karşılaşmalar vardır; insan onları yalnızca bir “rastlantı” sanır, oysa geriye dönüp baktığında anlarsın ki, hayat seni uzun zamandır o karşılaşmaya hazırlıyormuş. Kendinden uzaklaştığın, aşktan yorulduğun, kalbinin kapılarını sessizce kapattığın bir yerde çıkagelen biri, bazen sana önce aşkı değil, kendini yeniden hatırlatır.
Şiirinizde en çok bunu hissettim. Birinin hayatına girmesinden çok, onunla birlikte insanın kendi içindeki ışığı yeniden fark etmesini… Karanlığın içinden doğan bir güneş gibi; geçmişin kırık dökük yanlarını yok etmeden, onların üzerine başka bir anlam bırakan bir karşılaşma gibi.
Belki de bazı insanlar geç kalmış değildir; sadece birbirlerini bulabilecekleri zamana kadar yolları ayrı düşmüştür. Ve insan bazen “neredeydin bunca zaman?” diye sorarken, aslında cevabın çoktan yüreğinin içinde saklı olduğunu fark eder.
“Şimdi bir sen varsın, bir de ben varım” dediğiniz yerde şiir benim için başka bir yere dokundu. Çünkü gerçek bir yakınlık, iki insanın birbirinde kaybolması değil; birbirine dokunurken yeniden kendini bulabilmesidir.
Aşka yeniden inanmak belki de büyük sözlerle değil, bir insanın varlığında içimizin sessizce huzur bulmasıyla başlar. Bazı yaralar kapanmaz belki ama insan, doğru bir karşılaşmayla artık acıtmadıklarını fark eder.
Yüreğinize dokunan bu yeniden doğuşun, yalnızca dizelerde kalmaması dileğiyle… Çok güzel, çok içten ve derin bir şiirdi.

Günümün şiirine ve şairine selam olsun, çokça tebrik ve sevgilerimle... 🐞