Zaman bir yüce şifa, derman olur her derde,
Sessizce akar gider, iz bırakır her yerde.
Paha biçilmez değer, eşi yok bir hazine,
İnsan ömrünü harcar, bakmadan hiç güzine.

​Göz göre göre harcar, elindeki ömrünü,
"Eyvah!" demeden anlamaz, geçen güzel gününü.
Kıymetli olmasaydı, yemin eder miydi Hak?
Bak Asır Suresi’nde, ne buyurmaktadır Hak:

​"Asra yemin olsun ki, insan hüsrandadır bil!
Ancak iman edenler, hiç ziyan etmez bir mil..."
Hakkı, sabrı tutup da tavsiye eden müstesna,
Zamanı Hak’la yaşayan, uğramaz hiç ziyana.

​Sessizce akar zaman, parmakların arasından,
Hiç kimse haber almaz, giden gün arkasından.
Aynadaki her çizgi, fısıldar bu gerçeği:
Dünyayı versen gelmez, ömrün tek bir çiçeği.

​Geçmiş bir eski gölge, yarın ise bir meçhul,
Ancak şu an içinde, nefes almaktadır kul.
Akıp giden bir suda, iki kez yıkanılmaz,
Vakit dolduğu zaman, keşkeyle yaşanılmaz.

​Sermaye tükenmeden, uyanmalı uykudan,
Her saniye bir yaprak, kopup gider dalından.
Düşmeden pişmanlığın, karanlığın girdabına,
Dalmalı insan artık, hakikat deryasına.