Zaman bir ulu şifa, derman olur her derde,
Sessizce akar gider, iz bırakır her yerde.
Paha biçilmez değer, eşi yok bir hazine,
Akıl güç yetiremez sırrına, hikmetine.

​Tükeniyor sermaye, uyansak da uykudan,
Her saniye bir yaprak, kopup gider dalından.
Düşmeden pişmanlığın o derin girdabına,
Yelken açmalı insan hakikat deryasına.

​Yazık ki insanoğlu derin gaflette yaşar,
Hakikati görünce korkup dehşete düşer.
Kıymetsiz olsa adına, yemin eder miydi Hak?
Bak, Asır Suresi’nde ne buyurur Rabbin, bak:

​"Andolsun ki zamana, insanlık hüsrandadır,
Boşa harcanan ömür en büyük ziyandadır.
İman edip sabırla Hakk’ı tavsiye eden,
Emandadır her daim, hakkın yoluna giden."

​Sessizce akar zaman parmaklar arasından,
Haber bile alınmaz giden gün arkasından.
Aynadaki her çizgi fısıldar hakikati,
Gözler önüne serer değişen bu hilkati.

​Geçmiş bir eski gölge, yarın ise bir meçhul,
Yaşadığı her anın kadrini bilmeli kul.
Akıp giden bu devran bir gün sona erecek,
Hoyratça harcanan her anın hesabı verilecek..