Dede!, dede!,
Ne olacak bizim halimiz?
Bak, yıkılıyor bir bir sırtımızı yasladığımız o eski kale.

Sokaklar artık çok yabancı, kalabalıklar büsbütün kimsesiz,
Buzdan bir tünele sıkışmış gibiyiz, nefesimiz dar.
İçimde bir nehir tersine akıyor sanki;
Gündüzüm yangın yeri, gecem kutup ayazı.
Zihnim bir labirent, duvarları boydan boya aynadan,
Hangi yüz benim, hangi gölge yabancı, ayırt edemiyorum artık.

Kendi enkazımdan sağ çıkmaya çalışırken her sabah,
Göğsümün ortasında büyüyor bu isimsiz sancı.
Senin gördüğün, o toprağı kokan dünya bu değildi biliyorum,
Şimdi içimizde dinmeyen fırtına,
dışımızda sağır bir sessizlik.
Bütün değerleri birer birer kaybediyoruz,
bu hengamede,
Tut elimden dede!,
dalgalı, bu ruhun azgın denizi...

Nereye gidiyoruz biz, söyle dede?
Ne olacak bizim bu son halimiz?
Ruhumuz uçurumda kırık bir sarkaç,
Nereye gidiyoruz biz, söyle dede?

Girdaplar yutmadan bağrındaki o saf genci,
yol göster bize.
Gelecek korkusu sararken hepimizi,
Senin o dingin kalbin, bu deliren çağın tek panzehiri.

Dede, derin bir iç çekti,
Yüzündeki çizgiler kederle büküldü,
Nasırlı elini omzuma koyup fısıldadı o kadim sesle:
"EVLAT!..." dedi,
"Rüzgâr ne kadar sert eserse essin,
Unutma ki ulu çınarlar kökleriyle tutunur toprağa.
Dünya delirse de sen kalbini temiz tut,
vicdanını pusula yap;
Çünkü insanın asıl gurbeti, kendi özünden uzaklaştığı yerdir.
Korkma bu karanlıktan, her gecenin bağrında bir şafak saklıdır.
Yeter ki sen içindeki o saf genci,
bu yangına teslim etme..."

ak saçlı dedem,
ak sakallı dedem,
bilge dedem,
tut elimden...

Not; Bilge dedem olmadı diye üzülmeyin güzel insanlar, bu şiirdeki bilge dede, hepimizin dedesi...Saygılarımla...