Garip gönlümü hor gördün,
Beni yaşarken ölüye döndürdün.
Bir de yetmez gibi, ikiye böldün,
Gecemi_gündüzümü, baharımı_yazımı öldürdün,
Kul sevdasını hakir gördün.

Aşkın narıyla sinemi yaktın,
Beni dertlerin ortasında bıraktın.
Gözümden yaş olup sel gibi aktın,
Ömrümü_yolumu, umudumu_şansımı öldürdün,
Kul sevdasına veda edip gittin.

Yalan sözlerle aklımı aldın,
Gönül sarayımı kökten salladın.
Beni bitmeyen dertlere saldın,
Neşemi_huzurumu, uykumu_düşümü öldürdün,
Kul ahını alıp da gittin.

Feryat etsem de duyulmaz sesim,
Gittiğin günden beri kesik nefesim.
Kırıldı kanadım, dar geldi kafesim,
Gülüşümü_tadımı, gençliğimi_çağımı öldürdün,
Kul aşkını hiçe sayıp da gittin.

Bu şiiri beste yaparken, aşağıdaki bölümü nakarat olarak kullandığım için, şiir bütünlüğü açısından ekledim

Kul sevdası!, kul sevdası!
Yüreğimde açtın derin yara
Kul sevdası!, kul sevdası!
Ey zalim, beni bıraktın ortada

(Şiirlerimi beğeni-okuma zerafetinde bulunan güzel insanlara en derin saygılarımı sunuyorum]