Eski çınarlar sessizce devrildi,
Dünya yön mü şaşırdı, yoksa delirdi mi?
Koca dağlar bağrından nehirleri çekti,
Mavi gök yağmurun izini mi sildi?
Anlamadım bu gizemli, efsunlu hali,
Gördüğüm tek gerçek, ecelin gelişi gibi;
Eski çınarlar sessizce devrildi...

Toprak yarıldı susuzluktan, çatladı bağrı,
Gökten tek damla düşmedi, duyulmadı çağrı.
Nehirler yatağında kurudu, sustu pınarlar,
İnsan avucunda bir damla su arar oldu,
Kibrin sarayları kuraklıkla tarumar oldu...

Sonra bir gece ansızın sarsıldı koca arz!
Dağlar yürüdü yerinden, bozuldu eski tarz!
Güvendiğimiz o beton surlar kağıt gibi eridi,
Mülk yıkıldı, taht gömüldü, hancı yolcu bir oldu!
Çaresiz feryatlar göğe yükselen bir zikir oldu!


Anladık ki ne rüzgara hükmümüz var ne taşa,
Yazılan o mutlak kader elbet gelecek başa.
Sustu kibirli diller, döküldü gözden yaşlar,
O sonsuz kudretin önünde eğildi mağrur başlar.

İnsan hiçliğini anladı...
Secdeye kapandı beşer.

Not ; Sosyal medyanın alabildiğince egemen olduğu günümüzde, şiirlerin ruhunu okuyamayan insanın azlığı beni üzüyor. Ego tatmini için şiir yazmanın ve paylaşmanın bize, şu fani alemde, ne faydası olacak. Dizeleri ve şiirin haysiyetini kirlettiği gün,
köşesine çekilecek Yaralı Kurt!