Bir gece adın düşer yine sessiz dilime,
Hasretin kor gibi dokunur gönlüme.
Seni unutmak kolay mı, söyle şu ömrüme?
İçimde yanan ateş, senden bana kalan.

Her sabah gözlerim takılır pencereme,
Bir gölgen düşer hâlâ geçtiğin caddeme.
Ne kadar sustursam da adın sinmiş heceme,
Dilimde kalan dua, senden bana kalan.

Geceler şahidimdir, yaş döktüm sabahlara,
Adını yazdım gizlice ıslanan duvarlara.
Bir ömür savruldu sensiz kalan yıllara,
Yüreğimdeki hüzün, senden bana kalan.

Bir mendilde kuruyan gözyaşımın izisin,
Kırılmış umutlarım, yarım kalan sözüsün.
Ben seni unutmadım, belki sen bilmiyorsun,
Kalbimde ince sızı, senden bana kalan.

Hangi şarkıyı açsam sesin gelir uzaktan,
Her nota bir hançerdir, saplanır yüreğimden.
“Zaman unutturur” derler, yalanmış meğer,
Dinmeyen bu feryat, senden bana kalan.

Ne senden vazgeçebildim, ne sana dönebildim,
Kaderin ördüğü duvarı bir türlü aşamadım.
Seni sevmenin bedelini yıllarca ödedim,
Ömrümde kalan hasret, senden bana kalan.

Bir gün olur da yolun düşerse bu diyara,
Beni sorarsan rüzgâra, yağmura, kaldırımlara;
Bulamazsan ardımdan bakma sakın mezarlara,
Bir avuç sessiz toprak, senden bana kalan.

Eğer bir gün adımı duyarsan uzaklarda,
Bir dua gönder yeter, yetmez başka armağanlar da.
Çünkü seni sevmiştim bütün günahlardan arınmışça,
Son nefeste ettiğim dua, senden bana kalan.

Belki bir gün karşılaşırız başka bir baharda,
Belki de yollarımız kalır iki ayrı diyarda.
Ben seni yine severim, adın kalsa da duamda,
Kaderime düşen sevda, senden bana kalan.

Ve son nefes geldiğinde kapanırken gözlerim,
Dilimde adın değil, sana edilen duam gezsin.
Ruhum Yaradan’a varırken içimde bir ses desin:
Bu dünyadan kalan sevda, senden bana kalan.

Özkan Değirmenci
14.08.2026