Halat acımasız, dünya daha da acımasız,
Vicdanlar susmuş artık, gönüller biraz ıssız.
Bir lokmayla doyardı eskiden nice insan,
Şimdi sofralar taşmış da gönüller yine aç.

Nimet eksik değil, bereket gökten yağıyor,
Bir parça ekmek nice sofralarda yetiyor.
Lâkin nefsin gözleri dünyaya doymak bilmez,
Eline geçen çoğaldıkça gönlü huzur bulmaz.

Herkes bir gün kefene sarılacak, ey insan,
Ne saray götüreceksin, ne servet, ne de ihsan.
Evlatların arkanda, malın mülkün geride,
Sen yalnız amelinle gireceksin o yere.

Dünya öyle sarmış ki dört yanımızı bugün,
Unutuldu secdeler, unutuldu Rabb’e yön.
Zikre vakit bulamazken saatler mala gider,
Ölümsüz sanır insan kendini; ölümse bekler.

Alın teri küçümsenir, kolay kazanç aranır,
Haramın gölgesinde nice gönüller karanır.
Faiz helâl sanılır, kul hakkı unutulur,
Bereket çekip gider, sofralar yine kurulur.

Bir yetimin gözyaşı servetlerden ağırdır,
Helâl lokma bazen kuru ekmekten tatlıdır.
Gönül kırma, ah alma, mazlumun âhından kork,
Çünkü dünya geçicidir, ebedî sanma bu yurdu.

Bugün elinde olan yarın başkasına kalır,
Bugün kurduğun saray bir gün sessizce kalır.
Toprak herkese eşit, makamları susturur,
Kefen bütün zenginlik hesaplarını durdurur.

Ey gönül, neye aldandın, neyin peşinde koştun?
Bir avuç dünya için kaç güzelliği unuttun?
Sabah ezan okunurken uykuna mı yenildin,
Akşam ölüm yaklaşırken hâlâ dünyaya güldün?

Bir gün adın okunacak sessiz bir minarede,
Sevenlerin ağlayacak soğuk bir mezar başında.
Ne cebindeki para, ne de dünyalık servetin,
Sana yoldaş olmayacak; yalnız kalacak nefesin.

Öyleyse gel, geç olmadan gönlünü Hakk’a bağla,
Bir yetimin başını okşa, bir garibin derdine ağla.
Az olsun ama helâl olsun sofrandaki lokman,
Çünkü insan dünyadan değil, iyilikten kazanır.

Dünya dediğin nedir ki, bir gölge, bir imtihan,
Bugün bahar kokarken yarın savrulur hazan.
Mal da kalır, mülk de kalır, evlat da bir gün gider,
Bu fani dünyadan bize bir kefen, bir de amel yeter.

Özkan Değirmenci
27.08.2026