Ben de herkes gibi sevilmek istemiştim,
Bir omuz, bir sıcak söz, bir gönül beklemiştim.
Çok kapılar çaldım, çoğundan sessiz dönmüştüm,
Meğer seni bekliyormuşum, bunu geç anlamışım.

Yoruldum be sevdiğim, hayata kırıldım,
Gülmek istedim bazen, içime kapandım.
“Sevda bana göre değil” deyip kendimi kandırdım,
Sen çıkınca karşıma, yeniden insana inandım.

Gözlerine bakınca içim bir tuhaf oluyor,
Sanki yıllardır susan bir yanım konuşuyor.
Bir gülüşün yetiyor, bütün derdim unutuluyor,
İnsan sevdiği yanında olunca evini buluyor.

Sen geldin ya, gönlüm biraz huzur buldu,
Yıllardır taşıdığım yük omzumdan indi, durdu.
Ben aşkı uzaklarda ararken ömrüm boyunca,
Meğer mutluluk yanı başımda seni bekliyordu.

Erzurum’un ayazında insan sıcağı arıyor,
Kimi zaman bir çift göz, bir yudum çay yetiyor.
Hayat dediğin gelip geçiyor, insan yaşlanıyor,
Yanında sevdiğin varsa dünya yine güzelleşiyor.

Ben senden büyük sözler, yeminler istemem,
Her gün güller açsın diye bir masal da beklemem.
Dar günümde yanımda ol, ben başka şey dilemem,
Elimi bırakma yeter, ben dünyaya küsmem.

Sen geldin ya, gönlüm biraz huzur buldu,
Yıllardır taşıdığım yük omzumdan indi, durdu.
Ben aşkı uzaklarda ararken ömrüm boyunca,
Meğer mutluluk yanı başımda seni bekliyordu.

Bir gün olur yaşlanırız, saçlarımıza ak düşer,
Bugün güzel olan ne varsa yarın hatıra düşer.
Ben yine elini tutup “İyi ki varsın” derim,
Çünkü insanın gönlüne bir kişi düşer, bir daha çıkmaz.

Ne gösterişli sözler gerek, ne de büyük vaatler,
Birlikte susabilmek bile bazen aşktır derler.
Ben seninle öğrendim, sevgi böyle bir şeymiş meğer;
İnsan sevdiğinin yanında kendisi olabilirmiş.

Özkan Değirmenci
01.09.2026