Nuriye üstadem kaleme aldığın bu derin ve sitemkâr şiir, toplumsal ve ahlaki yozlaşmayı, samimiyetsizliği ve manevi değerlerin yitirilişini muazzam bir hüzün ve incelikle gözler önüne seriyor.

​ Sevgilerin yapmacıklaşması, hürmet ve saygının unutulması, ekmeğin ve suyun dahi tadının kalmaması gibi imgelerle zamanın "bereketsizliği" ve manevi aşınması vurgulanmış

Makamın insanı adam etmeyeceği, nefsani arzuların tükenmediği ve iyiliğin kirlendiği ("şekerler bozuldu, tuzlar pür-yasta") düşüncesi öne çıkıyor.
​
"Sen, ben diye diye bizi kaybettik" dizesi, günümüz insanının aşırı bencilleşmesini ve birlik ruhunun parçalanmasını özlü bir şekilde özetliyor.
​
Son kıtada şair, çektiği kederin ağırlığına rağmen yaşanan her nefesi kadere bağlayarak bir kabulleniş ve tevekkül durağına varıyor.
​
​Geleneksel Tekke/Halk Şiiri Tarzı: 11'li hece ölçüsü ve düzenli uyak yapısıyla klasiklerimizin (özellikle Aşık Veysel veya Karacaoğlan havası) izlerini taşıyor.
​
Her kıtanın sonunda tekrarlanan veya vurgulanan "pür-yasta" (baştan aşağı yas içinde, tamamen yasta) ifadesi, şiirdeki matem havasını perçinleyen güçlü bir redif/anahtar kavram işlevi görüyor.

​"Kuzgunlar ötüyor gülün bağında", "Arı çiçek çiçek dolaşmaz gayrı", "Gönül Dağı puslu" gibi imgeler duygu dünyasını çok net somutlaştırıyor.

Modern dünyada kaybolan "bizi", bozulan düzeni ve vefasızlığı dert edinmiş; içindeki sitemi zarafetle, derin bir mahzunlukla şiire dökmüş bir gönül insanı sesidir.

Yüreğine emeğine sağlık