Hepimiz zamanla ağır ağır o girdabın içinde yol alıp gidiyoruz işte sevgili Nuriye şairim.
Yol alırken de her saniye ömrümüzden birşeyleri bırakıp gidiyoruz.

O girdap ki içine çektiği her anı,
her anıyı ve her pişmanlığı kendi merkezinde biriktiren devasa bir kum saati haznesidir.
Onların aşağıya çeklilen her bir zerresi aslında göğsümüzden süzülen birer nefes tanesidir.

Dün dediğimiz kavram henüz avuçlarımızdan kayıp gitmiş bir kum tanesiyken,
bugün parmaklarımızın arasından sızan tutarsız bir rüyaya dönüşüyor. Yarın ise girdabın dibinde gizlenen hem arzulanıp hem korkulan bir belirsizliğe dönüşüyor.
Zamanı anbean yaşayan bizler geçmişin ağırlığıyla geleceğin telaşı arasında dönüp dururken,
şu an dediğimiz o incecik çizgiyi de saniye saniye feda ediyoruz.
Kimileri girdabın en sert dalgasıyla mücadele ederken, kimileri de şimdiye bile dokunamadan geçmiş ile geleceğin kaygısı arasında boğulup gidiyor.

Bir gençlik hevesi bir mevsimlik sevdalar
içimizde biriktirilen hayaller,
hepsi o döner suyun çekimine mecbur oluyor ve biçim değiştiriyor illaki.

Kim bilir akıbet ne tarafadır?
Kim bilir aka aka , döne döne nereye kadar sürükleneceğiz.

Ne akan zamanı durdurmaya gücümüz yeter,
ne de dönen çarkı tersine çevirmeye.

Anın sunduğu her ne ise onunla yaşamaya alışmaktan başka ne gelir elden.


En içten tebriklerimi sunuyorum
selamlarımla.