Fani dünyaya, insanın çaresizliğine ve vefasızlığa sitem eden, tasavvufi öğütler ile dertli bir halk ozanı edasını birleştiren çok güçlü ve derin bir şiir. Dize dize işlenen temalar, insanın fıtratıyla ve hayatın acı gerçekleriyle yüzleşmesini sağlıyor.
​
Çıplak doğdun çıplak öleceksin" ve "Ölmemeye kavlin mi var?" dizeleri, Yunus Emre ve Karacaoğlan geleneğindeki o yalın ama sarsıcı ölüm hakikatini çok güzel yakalamış.

Malın, mülkün, ipek yüklü kervanların toprak altında bir hükmünün olmadığını berrak bir dille hatırlatıyor.

​Sen çivi oldun diğer insanlar çekiç" benzetmesi son derece özgün ve vurucu. İnsanın hayat karşısında ezilişini, sürekli darbe alışını bundan daha güzel bir imgeyle anlatmak zor.

"İnsanlar menfaatleri kadar vardır" dizesi, günümüz dünyasındaki samimiyetsizliği ve vefasızlığı özetleyen acı bir hakikat. En yakınların bile (ana, baba, gardaş) dünya telaşında ve fani oluşta yalanlaşması, şiirin yalnızlık hissini derinleştiriyor.

​İYaz günü yağan bembeyaz kardır / İçinde yanan ise sönmez bir hardır" mısraları, dışarıdan bakıldığında sakince akan ama içeride cayır cayır yanan bir gönlün resmini çiziyor.

​Sözlerin ritmi ve "Gönül vazgeç bu dünyadan" nakaratının her kıta sonunda tekrarlanması, okuyucuyu adeta bir dergâh sohbetinde ya da bir bağlama ezgisinin başında gibi hissettiriyor.

​Kaleminize, yüreğinize sağlık.

Güzel,anlamlı bir çalışma olmuş tebrik ederım başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla....

Kelimeler adeta kalpten süzülüp kâğıda düşmüş inci taneleri gibi duruyor. Severek okudum. Tebrik ederim sizi güzel insan. Sonsuz olsun ilhamınız…