Verme kendini araya,
Değmez bunca ukalaya,
Herkes her şeyi biliyor,
İyilikler uçuyor havaya.

İyi niyetini sakla kendine,
Yenilirsin insanın fendine,
Herkesi düşündün ne oldu?
Yan şimdi kendi derdine.

Her gülümseme bir tuzak,
En yakın aslında en uzak,
Dost ve arkadaş hep yalan,
Kanarsan olursun tutsak.

Bencil ve menfaatçi herkes,
Ne akis var ne de bir ses,
İsterler ki sen onmayasın
Kalmasın sende hiç heves.

Kabil’den beri durum böyle,
Habil misali kaldın sende,
Kardeş kardeşi bile istemez,
Her insana güvenme öyle.

Haset içindedir insanlar,
Kıskançlık ile yanmaktalar,
Yüzüne gülümserler ama,
Tökezlemen için yakarırlar.

Hele ki bir düş yere de gör,
Tüm gözler sana olur kör,
Yardım eli uzatan bulamazsın,
Kendi işini kendin gör.

Kimseye sır verme sus,
Yalnızca kendinle konuş,
Dönektir insan unutma,
Sanma ki bu sana mahsus.

Yaratan diyor insan kaypaktır,
Çoğu zaman budala ahmaktır,
Kurnazlığını gizler senden,
Sözünün amacı ise caymaktır.

Ölsen kalsan da yalnızsın,
Yapraksız ve de dalsızsın,
Köklerini sökmek isterler,
Sen insanca hiçten farksızsın.