Vahiy "ikrâ" diyor ama; pek düşkündüm rahatıma
Cehaletin gölgesine uzanarak geçti ömrüm
Bilmem var mı daha âmâ; ersem dahi muradıma
Kâinatın Malik’ini az anarak geçti ömrüm


Gâh intizâr gâh zâr edip tüm neşemi sele saldım
Gâh âleme nazar edip kâinatı seyre daldım
Ne tırtıldan, örümcekten, ne arıdan bir ders aldım;
İbret için hep geç kaldım; utanarak geçti ömrüm


Âh çekerken anılarım tozlanmış o boş hamakta
Saatimin yelkovanı artık en son basamakta
Ağlamak da caiz bugün, teselliye susamak da
Gözleri kör talihimden usanarak geçti ömrüm


Kara kışın gelişinden haz umana helal olsun
Yaşın altmış, yetmişinde yaz umana helal olsun
Gam selime göz yumana; asumana helal olsun
Sayesinde Ağustos’ta ıslanarak geçti ömrüm


Gâh güz günü, vakt-i gurub; gâh geceyi çeyrek geçe
Ses gelirdi sol yanımdam; ta şuramdan tenden içe
Adeta bir ben var idi; mütevekkil, benden içe
Tenden içe bende beni kıskanarak geçti ömrüm


Dost bildiğim asi nefsim ya sülüktü; ya da kene
Atsam dahi üzerimden, damarımı buldu gene
Gençliğimin takviminden ne ay kaldı ne de sene
Bir serapın sinesine yaslanarak geçti ömrüm


Fani olan bu âlemde madem ki can dahi ödünç
Üç günlük bir konak için bunca telaş ve hırs gülünç
Hayat zorlu bir yarıştı; ele kolay şahsıma güç
Nice âhla koca bir ’hiç’ kazanarak(!) geçti ömrüm.


Mecit Aktürk