Hiç te mutlu değiliz, memleketin halinden!
Düştüğümüz duruma, kargalar da gülüyor…
Derdimiz, kederimiz; neslin istikbalinden!
Bu ceberut sistemde, halk ecelsiz ölüyor…

Birileri sarayda… Geçim ona dert değil!
Halka dönüp bakan yok, sen ister kıvrıl eğil!
Milletim dert yanacak, ah bulsa bir ehl-i dil;
Üsküdar’ı geçenler, uykumuzu bölüyor…

Hani bir vicdan vardı, Yaratanın nimeti!
Hakk cenneti verecek, düşünene ahreti!
Oysa vicdansızlarda, çiğnenen insan eti!
Demek gafil kullara, dünya önde geliyor…

Vatandaşa bir bakın, sonu sükutu hayal!
Aç yatıp, aç kalkıyor, bütün evladı iyal!
Sanmayın görmezsiniz, bu dünyada izmihlal;
Gün gelince Yaratan, sık elekten eliyor…

Hiç mi sorumlusu yok, işlenen bu vebalin!
Hiç mi düşünen yok bu, gençliğin istikbalin!
Türlü desiselerle, kapmışlar tüm ikbalin;
Gençlerin çırpınışı, yürekleri deliyor…

Varsa cesaretiniz, girin adil seçime!
Bakın şu vatandaşın geldiği son biçime!
Size belki dert değil, dert hep benim içime!
Halkım ders vermek için, dişlerini biliyor…

Karaman-2026/08
Halil Şakir Taşçıoğlu

AÇIKLAMALAR:

) "Çiğnenen insan eti" ifadesi, bir kişinin arkasından gıybet (dedikodu)
Yapılması anlamına gelen dini ve mecazi bir benzetmedir…

) “Ehl-i dil; gönül eri, gönül adama, irfan sahibi…