(...Eskiyen yılları sildim...)
___"Bazı insanlar hayatımızdan gider, bazıları ise içimizden."
___"En büyük iyileşme,ikisini de uğurlayabildiğimiz gün başlar..."
_________epigraf (önsöz)

Bir zamanlar
adını
kalbimin en sessiz yerine bırakmıştım.

Orası ne rüzgar tanırdı,nede mevsim.
Bir ömür aynı bahar sürer sanmıştım.
Yanılmışım ...hem de çok ...

Meğer bazı çiçekler
görünmeden solarmış.
Bazı gidişler,
kapı çarpmadan olurmuş.
Bazı ayrılıklar ise
bir tek insanın içinde
yıllarca sürermiş.

Sana ayırdığım sessizlikler vardı.
Konuşamadığım cümleleri
gecenin koyu mavisine bıraktım.
Ay dinlerdi beni, yıldızlar her zaman ki gibi sessiz ve suskundu, (tıpkı bu gece ki gibi )
Sabah olunca
hiç kimse
gözlerimde ki yorgunluğu fark etmezdi.

Oysa ben
Oysa ben,
en çok da gülümserken yorulmuşum.

Sonra zaman geldi,
kimseyi suçlamadan,
kimseyi eksiltmeden,
aynaya uzun uzun baktım.

İlk kez kendime rastladım.
Meğer,en çok kendimi bekletmişim.

Sana kızgın değilim artık.
Kırgınlığı mı
Eski bir mektup gibi,
katlayıp zamanın avuçlarına bıraktım.
Çünkü öğrendim ki !....
İnsan,
Bazı acıları taşımaktan değil,
taşımaya alışmaktan yoruluyormuş.

(Geçmiş yılları düşünmekten yoruldum artık ...)

Ne ismini anmak istiyorum artık,
ne de seninle geçmiş yılların acı hatıralarını.

Anmak,
geçmişleri yaşamak
ruhun camına asılmış,
solgun bir perdeymiş.

Şimdi
Ben o perdeyi indirdim
Hiç açmamacasına sonsuza değin.

Bugün penceremi açtım,
gökyüzüne gülümseyerek,"hey hayat ben de varım" diye haykırdım.!....

İçeri;
Güneşin sarı ışıkları.
Huzurun vermiş olduğu sessiz ve sakinliği,
Çocukların neşeli sesleri eşliğinde,
Serçelerin telaşı
Çamların ferah kokusu
ıhlamurların dingin huzuru,
toprağın bereket dolu duası girdi.

Hayat
Beni yeniden ismimle çağırdı.
Ve ben,
O an da özgürce, kimseye bağlı kalmadan,sesime eşlik eden türküyü haykırdım . "
(Türküleri çok severim)
İlk defa o çağrıya tereddütsüz cevap verdim.

"Bende Yerin Kalmadı"..!

Çünkü kalbim,
kendime geç kalmanın acısını çoktan öğrendi.
Şimdi ....
İçimde,
kimseye ait olmayan,
kocaman bir gökyüzü taşıyorum.
Sonsuz, mavilikler içinde huzurlu ve dingin.
Bulutlar gülerek geliyor.
Yağmurlar, yere düşmek için yarış halinde,damlalar adeta dans ediyor.
Rüzgâr da kendi seyrinde,
Ilık ılık huzurla ediyor.
Ama hiç bir fırtına evim olmuyor artık.

Kırık dallarım ,
utangaç tomurcuklar verdi.
Yarım Kalan türkülerim,
yeniden ses buldu iç otağımda .
Kül sandığım umutlarımın içinden mavi, beyaz kelebekler uçuştu.

Her biri hayata "devam et" diyordu.
Ben de yürüdüm ,ardıma ve gölgeme bakmadan.
Sabretmeyi öğrendim.
Susmanın da bir dili olduğunu öğrendim.
Sevmenin
sahip olmak, olmadığını da öğretti hayat bana.
Ve en çok da insanın,
en uzun yolculuğunu
başkasına değil,
kendi yüreğine yaptığını....
___Şimdi biri bana
"Onu afettin mi ?"
diye sorsa
Gülümserim,
iplemez tavrımla, hatta bazı gülümsemelerim küfürdür.
Çünkü affetmek,geri dönmek değildir.
"Affetmek"
Omuzunda ki yükü
toprağa emanet etmektir.
__Eğer gün gelirde ,
aynı gökyüzünün altında,yeniden karşılaşırsak.
Sana,eski bir hikayenin, bende bıraktığı acı izlerin baş kahramanı gibi bakarım.

Ne sitem ederim
Ne de hesap sorarım.
Tıpkı geçmiş yıllarda ki gibi.

Çünkü zaman ( ilaçtır ) en adil şairdir.
Herkesin payına düşen dizeyi,
bir gün mutlaka yazar.

Veee şimdi...
Ne öfkemde
ne gözyaşım da
ne de yarınlarım da
sana ayrılmış bir oda var.

Duvarlarını
umutla boyadığım evimde,eski gölgelerin bile yaşamıyor artık.

Çünkü ben
acıdan değil,
acıya tutunmaktan vazgeçtim

İşte bu yüzden
Bazen sessizce, bazen de haykırarak tekrar tekrar söyleyebiliyorum artık.

"Bende Yerin Kalmadı..!"

Kalbimde,kimseye kin de kalmadı
Çünkü bazı hikayeler,
bir elveda ile bitmez.
İnsan kendine yeniden,yeniden ..
"Hoşgeldin..."
diyebildiği gün gerçekten iyileşiyor...

4.8.2026
Pakize Özbaş
mavikatre 💧
Bursa🍀