Karanlık gökyüzünün en parlak yıldızı gibi,
Göğsüme düşen o büyüleyici varlığın,
Ruhumun en kuytu köşelerinde saklanan,
O eski ve sessiz fırtınayı uyandırıyor.

Ufka uzanan bakışlarının o derin kuşağında,
Eriyip giderken bütün kelimelerim,
Zaman büsbütün duruyor ve koca evren,
Sadece ikimizin aşkıyla nefes alıyor.

Gecenin tenimizi usulca saran o esintisiyle,
Kalbinin ritmine bırakıyorum kendimi,
Sanki dünya üzerindeki tek sığınakmış gibi,
Kaderimin bütün yolları sana çıkıyor yeniden.

Aklımın labirentlerinde yönünü kaybetmiş seyyah,
Sadece sana varan o gizemli yolları adımlıyor,
Bu muazzam hissin ortasında soluğum kesilirken,
Ömrümü senin kollarında tüketmek istiyorum.

Adının geçtiği her hecede yeniden filizlenen,
Çorak gönlümün topraklarına hayat veren o pınar,
Sonsuzluğa uzanan bu kutlu yolculukta her an,
Solmayacak bir sevdanın hikayesini yazıyor.

Gözlerinin denizinde kaybolduğum o sakin limanda,
Bütün fırtınalar dinerken fısıltımız kalıyor geriye,
Ömrümün geri kalan tüm anlarını mühürlerken,
Bizim masalımızı gökyüzünün yıldızlarına anlatıyorum.


Tamer KARAKAŞ / Kastamonu
6 Ağustos 2026