Ben çıplak ayakla koşmuştum taşlı
yollarda, sana...
Sen bir elvedayı çok gördün bana.

​Ne bastığım taşlar yaktı canımı,
Ne de yıkıp döktüğün o cam kırıkları.
Ben meydan okurken hüküm veren bu
kadere,
Sen çok gördün bir vedayı bu viran
yüreğe.

Çok gördüğün o veda sana zulümse,
Bana ölümdü...

Ateş olsa gömlek der giyerdim
sırtıma,
Ayrılığın zehrini şerbet der içerdim bir yudumda...
Dünüm yoktu zaten,
Bugünüm viran, yarınım meçhul.

Oysa ben bir ömrü gözlerinin kıyısına mahkûmdum,
Sır sırdaşa, yara tabibe nasıl
güvenirse öyle...
Hiç hesap etmedim arkadan vuracak
rüzgârı,
Hiç sormadım yolun neresinde
unutulacağımı.

Olur da bir gün bakarsan dönüp
Ardına,
Gölgem bile kalmamışsa o kıyıda;
Bil ki o yollarda kanayan,
Ayaklarım değil, yüreğimdi...
Sen sadece izimi kaybettin.

Ayla Kaya
05 08 2026