gökyüzü,
tenin üstüne dökülen bir kuyu,
taş evin duvarlarında
yankılanan eski bir büyüdür zaman.

ki
duvarlarda mum karası resimler
Şahmeran’ın nefesi gibi açık
masa ,sessiz bir vazo kadar kırılgan
ve günü geçmiş gazete,
hiç çözülmeyen o karmaşık bulmaca


seni beklemek;
evrenin o dilsiz kalbine yumruktur.
yerde kırık bardak,
İçinde zamanın durduğu
gece en koyu ayinine başladığında,
gövden bir tapınak gibi açılır karanlığa
soyunur tenin dinin vahşi ırmağında
terli çarşaflar arasında aşk
cennetin kapısını aralar


oysa ,
bir midyat akşamında
taş duvarlar arasında
soludum cehennem ateşini
boynun ve göğsün arasında
kalbime attığım her çentikte
kayboldum ahududu dudaklarında


şimdi
yosma bir gecenin en feveran anında
düşünü kuruyorum
bir fotoğraf karesinde dudak dudağı
taş evin mum kokularıyla


zamanı yitirdim
sustuklarımı gözlerimden anla