Dağılan Sadece Ben Değildim

Bugün ilk defa
darmadağın kalktım yataktan.
Oysa uzun zamandır dağınıktım;
bugün sadece bunu inkâr edecek gücüm kalmamıştı.
Hiç uyanmak istemedim.
Ama gün, benden önce başlamıştı çoktan.

Kahvemi yaptım.
Çünkü bazen insan,
bir fincan kahveyle
kendini yeniden toplamaya çalışıyor.
Boşluğu uzun uzun seyretmek,
içindeki gürültüyü susturmanın tek yolu sanıyor.
Tam o sırada
kahvem masadan yere düştü..

O an anladım…
Dağılan sadece ben değildim.
Dokunduğum her şey,
sessizce benden payını alıyordu.
Sildim dökülen kahveyi.
Ama fark ettim ki
temizlik yalnızca görüneni kurtarıyormuş.
İnsan, içine döküleni
hangi bez silebilir ki?

Sonra sabrıma baktım.
Hayranlıkla…
Bu kadar kırılmışken
hiçbir şey olmamış gibi yürüyebilmek,
her gün biraz daha eksilip
kimseye eksikliğini belli etmemek…
Başımı göğe kaldırıp
usulca mırıldandım:“Allah’ım…Sana bıraktım.
Nasıl uygun görürsen, öyle olsun.”

Geçmedi.
Sadece içimde bağıran sesi
bir süreliğine susturabildim.
Şimdi sabrımla sınandığım bu zamanda
ne kadar yorulduğumu
yalnızca ben biliyorum.

Çünkü insanlar,
yalnızca görmek istediklerini görüyor.
Bekleyişlerimi görmediler.
Bir “hayır” diyebilecekken
sevdiğim için söylediğim bütün “evet”leri…

Kırılmasın diye
kendimden vazgeçtiğim anları…
Kimsenin umurunda değildi.
Ben yalnızca
kendi davranışlarımdan sorumlu olduğumu bilen,
kimseyi suçlayamayacak kadar
ince düşünmeye çalışan biriydim.

Hayat döndü.
Mevsimler değişti.
Zaman geçti.
Ama zaman,
aldığını hiçbir zaman geri vermedi.
Dağıldım…
Toparlandım.
Üzüldüm…
Sonra gülmeyi öğrendim.
Ağladım…
Gözyaşlarımı kendim sildim.
Yürüdüğüm yolda
defalarca tökezledim.
Ama yine de yürüdüm.
Sonuna kadar.
Bunların hepsini
yalnızca ben biliyorum.

Herkes,
görmek istediğini gördü.
Almak istediğini aldı.
Ben ise
heyecanla koştuğum o kapının önünde
uzun zaman bekledim.
Belki açılır diye…
Belki bir ses gelir diye…
Ama bir gün
kapı sessizce kapandı.
Yine de olsun…
Öyle arsız bir yüreğim var ki sana,
Artık o kapıya gitmesem bile,
eşiğindeki çatlağı,
tokmağındaki izi,
beklediğim akşamların sessizliğini
ezbere hatırlayacak kadar…
Ben seni sevdim.
Hem de unutamayacağımı bile bile.
Ve galiba
insanın en güzel ayıbı da budur.

Sevmek…
Bırak,
bu da benim ayıbım olarak kalsın.