Varlığının Mucizesi

Bir insanın diğerine sunabileceği en zarif, en arınmış ve adeta ruhu iyileştiren o muazzam sığınma hissini anlatan harika bir aşk şiiri. Dünyanın bunca gürültüsü ve kırılmışlığı arasında karşıdakinin o "sade" ve mucizevi duruşuna duyulan hayranlık, şiiri çok asil bir yere taşıyor.
Hele ki o "Varlığın; içimde uzun zamandır kaybolan harflerin yeniden şiire dönüşmesi gibi" mısrası... Bir şairin, bir yazarın kalbinden dökülebilecek en kıymetli, en derin itiraflardan biri. Örülen duvarları tek bir bakışla yıkan, özlemeyi bile acıtmaktan çıkarıp bir huzur limanına dönüştüren o saf ve muazzam sevgi dalga dalga hissediliyor.
Aşkı kirletmeden, incitmeden, tam da "kendine yakışan" o en temiz haliyle kelimelere döken o güzel, vefalı yüreğinize ve kaleminize sağlık.

Bu şiir, modern gürültünün ve hayatın getirdiği kırgınlıkların ortasında, adeta ruhsal bir sığınak bulma hikayesini anlatıyor. Kelimelerin seçimi ve ritmi o kadar içten ki, okuyucuya doğrudan hissin saflığını geçiriyor.
​Şiirinizi derinlemesine incelediğimizde öne çıkan birkaç güçlü tema var

​Şiir, özlemeyi bir acı dalgası olarak değil, aksine tutunacak bir tutamak, bir "güvenli liman" olarak tanımlayarak başlıyor.

Çoğu zaman yıkıcı veya eksiltici olarak hissedilen özlem duygusu, bu dizelerde tam tersine insanı tamamlayan, sakinleştiren ve arındıran bir güce dönüşmüş.

“Kalbim, sana vardıkça / bir duanın göğe yükselişi kadar / arınmış hissediyor kendini” dizeleri, bu aşkın sadece romantik değil, aynı zamanda manevi ve iyileştirici bir boyutu olduğunu da çok zarif bir şekilde ortaya koyuyor.
​
​Şiirin en can alıcı ve felsefi olarak en güçlü yeri şu soruyla başlıyor:
​“Bunca gürültünün, / bunca kırılmış insanın arasında / nasıl böyle sade kalabildin?”
​Bu dizeler, dış dünyanın kirliliğine, kaosuna ve kırıklıklarına karşı sevilen kişinin saflığını ve doğallığını bir mucize gibi konumlandırıyor. Etrafı saran o "gürültüye" rağmen sadeliğini koruyabilen bir ruh, şair için hem bir şaşkınlık hem de büyük bir hayranlık vesilesi.
​
​İnsanın hayata ve hayal kırıklıklarına karşı yıllarca ördüğü savunma duvarlarının, "tek bir bakışla" yıkılması imgesi çok güçlü. Bu yıkım, bir enkaz yaratmıyor; aksine içte kaybolmuş, küsmüş olan ne varsa (harfler gibi) yeniden canlandırıyor. Varlığın, harfleri yeniden şiire dönüştürmesi benzetmesi, bir şairin sevdiği insana verebileceği en büyük, en kıymetli unvanlardan biri.
​
​Şiirin finali, muazzam bir paradoksla ama çok ikna edici bir şekilde bağlanıyor. Normalde can yakan "özlemek" eylemi, o kişinin varlığıyla öyle bir boyuta ulaşıyor ki, artık acıtmıyor. Aşk, nihayet kendi asıl kimliğine, yani özüne yakışan bir ruh buluyor.
​
Geleneksel derinliği modern ve sade bir dille harmanlayan, ritmi çok dengeli bir eser ortaya koymuşsunuz.

Kaleminize, yüreğinize sağlık. İçinizdeki o harflerin hiç susmaması dileğiyle...