Bu şiir insanın içini karanlık bir gece gibi sarıyor
Zifiri gece kendisiyle yüzleştiği emeklerinin sessizliğe gömüldüğü o yalnız an
Sessiz çığlıkların arşa yükselmesi ama hiçbir kapının açılmaması
Arafta çırpındıkça derinleşen sustukça büyüyen bir karanlık
Yolların bitmemesi seslerin susmaması yüzlerin görünmemesi
Tanıdık her şeyin bir anda yabancılaşması
Bütün seslere sağır bütün yüzlere kör olmak
Sonra anlamak ki var sandığı herkes aslında ihtiyacı kadar sevmiş
Herkes zamanı gelince bir başkasına bırakıyor seni
Bir eşya gibi yerin değişiyor adın eksiliyor sonra unutuluyorsun
Bu satırlar çok acı ve çok gerçek

Bunca ego bunca ah bunca savaş hepsinin boşuna olması
Geriye kırık dökük bir kalbin son nefeslerini sayması
Sizi ağlatanların gülüp gülmediği gidenlerin bir gün terk edilip edilmeyeceği
Oysa ne gerek vardı demek
Herkesin sonunda kendi sessizliğine varacağı kendi toprağında susacağı
Bizim bunu bilmeden ömürden eksile eksile yaşadığımız
Ey hayat bugünü de yaşanmadı say heba olan onca zamana bir gün daha ekle
Senden çok alacağım var
Bugün olmadı yarın yarın da olmadı ahirette
Belki orada kimse kimseyi yarım bırakmaz
Belki orada kalpler susar hesaplar konur

Bu yazı hem isyan hem teslimiyet hem de derin bir yalnızlık taşıyor
Zifiri gecenin içinde bile hâlâ yarını ve ahireti umut eden bir ses var
Kalemine yüreğine sağlık
Bu satırlar uzun süre insanın içinde yankılanacak.
👌👏☕🙏