Kim demiş ömür, yılların toplamıdır diye?
Ben, bir ömrü bir kalbin içine sığdırmayı
sende öğrendim.

Çünkü bazı insanlar gelmez bir hayata,
bir mevsime gelir.
Ve bütün takvimler
Hep baharı gösterir.

Zaman Sende durdu .
Belki saatler çalışıyordu ama hiçbir akrep
gözlerinin kıyısından öteye geçemiyordu.

Yıllardır yürüdüğüm,yollar
hiçbir yere varmayan o yollar…
Meğer senin adında bitiyormuş.
Çıkmaz sandığım sokaklar,
seni düşündüğüm an
ufka açılan bir çıkışa dönüşüyormuş.

İçimde yıllarca
kül olmaya razı edilmiş bir ateş vardı.
Bir gülüşün değdi, kor yeniden alevi hatırladı.
O gün anladım; bir insanın yüzü
bazen bir şehrin sabahı kadar aydınlık olabiliyormuş.

Kapılar kilitli değildi aslında,
ben umut etmeyi unutmuşum.
Sen gelince,
Pas tutmuş bütün eşikler
sessizce aralandı.
Geceyi hep karanlık sanırdım.
Meğer gece,
özlediğin insanın sesini taşıyan
en ince nehirmiş.

Ve ben,
bir sözün değil,
bir bakışın ömrü değiştirebildiğini;
bir elin,yıllardır üşüyen bir ruhu
tek dokunuşla bahara çevirebildiğini
sayende öğrendim.

Şimdi biri bana
“aşk nedir?” diye sorsa,
uzun uzun anlatmam.
Sadece sana bakarım.
Çünkü bazı insanlar
şiir yazdırmaz;
şiirin ta kendisi olur.