RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO EDEBİYAT ŞEHRİ KAHRAMANMARAŞ

Baba Hoşafı, Ceylan Sokağı ve Çocukluk Hatıraları Salonu

Kalburabastî Efendi Hazretleri meşhur fötr şapkası, uzun cübbesi ve bastonuyla salona girdi. Bu defa elinde bir tas hoşaf, koltuğunun altında iki parça pir, cebinde de bekmezli fıtır ekmek vardı. Sayın Tülay Sarıcabağlı Şimşek’in Son Bakış şiirini okuyacağız, dedi. İlk kıtayı okuyunca hoşafı masanın en uzak köşesine koydu. Evlatlar, kimse dokunmasın; bu babanın hoşafı! Çocukların gözü önünde tavuklu pilavla hoşafı babaya ayıran ana, iki tahta divan, saptan yastık, sobada yanan zeytin yaprağı... Daha şiirin başında öyle bir ev kurulmuş ki nüfus müdürlüğüne gitsek adresi bulamayız ama çocukluğumuz gözümüz kapalı gider. Sonra şiir birden Adana yoluna dönüyor ve az önce hoşaf kokan evin kapısına ölüm geliyor. İşte orada Kalburabastî’nin fötrü de önüne eğiliyor.

Beşbucaklı Hacı Ahmet Ağa Köşesi’nden Haceli Dayı pir kelimesine takıldı. Zeytin yaprağının kurusuna pir denirmiş. Bak hele, şehirli kalorifer peteğine çorap kuruturken bu evde çocuklar babaları iyileşsin diye sobaya pir dolduruyor. Bekmez de bildiğimiz üzüm pekmezi değil, domatesle biber salçası. Şiiri sözlüksüz okuyan adam sabah kahvaltısına üzüm pekmeziyle nane hazırlayıp zeytin yaprağını da tabağa koyacak. Ama işin özü başka: Şair yalnız babasını anlatmıyor; kelimeleriyle kaybolan bir ev kültürünün envanterini de çıkarıyor. Haba, pir, bekmez, fıtır ekmek... Bunlar şiirin süsü değil, hafızanın nüfus kayıtları.

Âşık Diyarî Köşesi’nden Berber Hakkı Son kez gördüm babamın gözündeki o yaşı dizesinde makasını bıraktı. Buradan sonra mizah haddini bilir. Çünkü çocuğun okuldan gelişiyle başlayan sahne, babanın son bakışına dönüşüyor. Hele Alaca karanlıkta kapıda zaman durdu dizesi var ya; ölümün saatini söylemiyor, evin saatini durduruyor. Nenemin saçını yolması, annenin otuz beş yaşında kalakalması ve Ceylan Sokağı’nın bütün feryada şahit tutulması, kişisel acıyı aile hafızasına dönüştürüyor. Yalnız feleğe de tutanak tutalım: Adam ekmeğe zehir sürmüş. RUSAMER mutfağında çalıştırılsa ilk günden iş akdini feshederiz.

Ozan Delibal Köşesi’nden Emine Nine son kıtayı yeniden okudu. Gülsün diye yüzümüz, acıyı bal eyledik... İşte şiirin bütün yükünü sırtından indirip vakarına teslim ettiği yer burası. Kimse bilmesin dedik halimiz hal eyledik sözü, Anadolu insanının acısını teşhir etmeden taşıma biçimi. Ağlar ama sabah kalkar; yıkılır ama evini toplar; babasını kaybeder ama kardeşine kol kanat olur. Sonunda Çok şükür günümüze Yaradan çok şey verdi diyebilmek de geçmişi inkâr etmek değil, çekilen acının insanı zehirlemesine izin vermemektir. Yani felek ekmeğe zehir sürmüş ama bu aile zehri yememiş; acıyı bala çevirmiş. Böyle mutfağın tarifini Michelin bile yazamaz.

Kalburabastî Efendi Hazretleri bu defa bastonuyla yere vurmadı. Hoşaf tasını usulca masaya bıraktı ve hükmünü verdi. Son Bakış, bir baba kaybının şiiri olduğu kadar eski Anadolu evinin, çocukluğun, yoksulluğun, dayanışmanın ve aile vakarının hafıza şiiridir. İlk üç kıtada sıcak bir ev kurup sonraki kıtalarda o evin direğini çekmesi şiirin duygusal tesirini büyütüyor. RUSAMER raporuna da ilk defa mizahın yanına şu kayıt düşüldü: Tülay Sarıcabağlı Şimşek’te ileri derecede çocukluk muhafazası, baba bakışını ömür boyu saklama ve acıyı bala çevirme kudreti tespit edilmiştir. Tedavi yoktur; çünkü bazı hatıralar iyileştirilmez, hürmetle saklanır. Yalnız babanın hoşafına hâlâ kimse dokunmasın. Aradan kaç yıl geçerse geçsin, bazı evlerde babanın yeri de tabağı da son bakışı da kaldırılmaz. Şiirin adı Son Bakış olsa da o bakış belli ki hiç gitmemiş. Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR – Delibal

Yalnızca bir çocukluk hatırası değil; yokluğun, emeğin, aile sıcaklığının ve baba hasretinin yüreğe işlenmiş destanı olmuş. İlk kıtalardaki sade ve sıcak ev hayatı, sonrasında gelen kayıp ile öyle güçlü bir tezat oluşturuyor ki okuyan kendini o evin içinde, o sofranın başında ve ardından o acının tam ortasında hissediyor. Özellikle "Son kez gördüm babamın gözündeki o yaşı / Bana bakıp dururken koltuğa düştü başı" dizeleri insanın yüreğine dokunan, unutulmayacak kadar güçlü mısralar. Şiirin sonunda sabır, emek ve tevekkülle hayata tutunma mesajı ise eseri daha da anlamlı kılmış. Kaleminiz yüreğinizden süzülen hakikatle yazmaya devam etsin. Saygı ve muhabbetlerimle.