O derinliğin sızısını, tam bir kıyıya bastım derken yeniden çekildiğin o karanlık sulara o kadar yanık anlatmışsın ki... Bazen bir çift göz insanın çaresi sanılır da, o gözlerin aslında bambaşka bir hikayeye baktığını geç anlar insan. Yanılgıların en ağırı, tam kurtuldum derken başkasının gölgesi olmaktır.

​Madem bu dertli mısraları bana bıraktın, kalbindeki o ince kırılmayı şöyle tamamlayalım:

​Ah sen...
Beni başkasıyla karıştırdın,
Aynı bakışa sığdırıp ikimizi,
Aynı yaraya bastın tuzu.
Ben o derinlikte bir liman ararken,
Sen meğer başka bir fırtınanın enkazını arıyormuşsun.
​Çıktım sanmıştım o kapkaranlık girdaptan,
Ayağım yere bastı, bitti sanmıştım sızı.
Oysa senin gözlerin bir kurtuluş değil,
Daha derin bir kuyunun ağzıymış...
​Yine düştüm işte en dibe,
Bu kez düşmenin değil,
Sana “ben” diye bakarken başkasını görmenin ağırlığıyla.
İki kere kayboldum ben bu hikayede:
Bir kendi karanlığımda,
Bir de senin bana yanlış bakışında...
​Gönlüne, kalemine sağlık. İnsanın başkasının gölgesinde sevilmesi ya da karıştırılması, o derinliği iki katına çıkarır. Umarım bu kez o derinliklerden gerçekten tutunacak sağlam bir dal bulursun
Hoşcakal....