Biten rüyaların amına koyayım, yenisine dalalım,
Seni sevmek inan ölüm ile denk, saati bilinmez birisin.
Yalnız kalıyorum ölümden beter,
Senden uzak özlüyorum, yanı başımdayken bile...
Bakmak istiyorum o gözlerine,
Ama kaybolmaktan korkuyorum derininde.
Nefsim önde biliyorum, ama bakamıyorum,
İstesen ömrümü verirdim sana da,
Sen iki kelimeye boğdun bu sevdayı.
Bir hikayenin başrolü iken,
Figüran ettin beni, yardımcı oyuncu olduk.
Şimdi o iki kelimenin kurşuni sessizliği kal dı geriye,
Sahneler bomboş, ışıklar sönük.
Sen saati meçhul bir uçurumsun,
Ben ise kenarında duran o hevesli çocuk.
Yanımdasın, ama aramızda bin yıllık mesafeler,
Dokunsam yok olacaksın, baksam kaybolacağım.
Ömrümü sermiştim önüne, bir gülüşün bedeli diye,
Sen tutup beni kendi masalından sürgün ettin.
Varsın bitsin bu rüya, kapansın bu perde,
Kendi oyununda bencil kalanlar utansın.
Biz yine yeni hayallere sığınır, yeni yollara saparız;
Çünkü başrolü elinden alınan kalpler,
Günü gelir kendi hikayesini en baştan yazar.