İnsan,
dünyayı değiştirmek ister önce;
yanlışı düzeltmek,
haksızlığı bitirmek,
iyiyi çoğaltmak ister.
Fakat bilinir;
hiçbir yol,
yürüyenin ayağından daha temiz değildir.

Başkalarının yalanına öfkelenir,
kendi küçük yalanlarını
"zararsız" diye adlandırır.
Başkalarının kibrini eleştirir,
kendi gururuna "onur" der.
Başkalarının öfkesini ayıplar,
kendi öfkesini
"haklıydım" diye savunur.

Kötülük bir günde doğmaz aslında;
bir kez görmezden gelinir,
bir kez ertelenir,
bir kez "bundan bir şey olmaz" denir.
And olsun ki insan,
en büyük yanlışlarını
ilk küçük doğrusuzluğunun o çıplak etinde büyütür.

Bir bina, çatısından çökmez;
önce görünmeyen temeli yorulur demirin.
İnsan da böyledir;
onu yıkan büyük bir hata değil,
her gün tekrarladığı küçük vazgeçişlerdir:
bir selamı esirgemek,
bir özrü geciktirmek,
bir emaneti önemsememek,
bir kalbi, "nasılsa unutur" diye kırmak...

Karakter,
büyük günlerde verilmiş büyük kararlarla değil;
kimsenin görmediği o gri saniyelerde,
verilmiş küçük kararlarla yazılır.

Hayat, ne kadar güçlü göründüğünü hatırlamaz;
fakat sen,
her gece başını o soğuk yastığa gömdüğünde,
kendinden utanmadan durabiliyorsan,
işte o an,
kendi gerçek yüzünü kazanmışsındır.