İnsan,

Dünyayı değiştirmek ister önce.

Yanlışı düzeltmek,

Haksızlığı bitirmek,

İyiyi çoğaltmak ister.

Ama unuttuğu bir şey vardır:

Hiçbir yol,

Yürüyenin ayağından daha temiz değildir.

Başkalarının yalanına öfkelenir,

Kendi küçük yalanlarını

"Zararsız." diye adlandırır.

Başkalarının kibrini eleştirir,

Kendi gururuna

"Onur." der.

Başkalarının öfkesini ayıplar,

Kendi öfkesini

"Haklıydım." diye savunur.

Oysa kötülük,

Bir günde doğmaz.

Bir kez görmezden gelinir.

Bir kez ertelenir.

Bir kez "Bundan bir şey olmaz." denir.

Ve insan,

En büyük yanlışlarını

İlk küçük doğrusuzluğunda büyütür.

Unutma...

Bir bina,

Çatısından çökmez.

Önce görünmeyen temeli yorulur.

İnsan da öyledir.

Onu yıkan,

Bir büyük hata değil,

Her gün tekrarladığı küçük vazgeçişlerdir.

Bir selamı esirgemek.

Bir özrü geciktirmek.

Bir emaneti önemsememek.

Bir kalbi,

"Nasılsa unutur." diye kırmak...

Çünkü karakter,

Büyük günlerde verilmiş büyük kararlarla değil,

Kimsenin görmediği günlerde

Verilmiş küçük kararlarla yazılır.


Hayat,

Sana ne kadar güçlü göründüğünü hatırlamaz.

Ama sen,

Her gece yastığa başını koyduğunda,

Kendinden utanmadan uyuyabiliyorsan,

İşte o gün,

Gerçekten kazanmışsındır.