Hayatı neden ötelediğimizi hayat
biliyor ve hiç önemsemiyor bizi...
Güneşlenirken, sularında serinlerken,
meyveleriyle tatlanırken gülümsüyor:
Birbirinizden kuşkulanırken,
korkarken daha mı ballandığınızı sanıyorsunuz?

Haydi, kafamı daha fazla şişirmeyin,
uzay yolculuğu mu yapacaksınız,
şehirleri mi bombalayacaksınız,
yalanlarınızı mı yarıştıracaksınız,
ne yapacaksanız yolunuz açık olsun,
isteyin de Tanrınız günahlarınızı bağışlasın;

Ben bağışlamayacağım hiçbirinizi,
biliyorum güvenmediğinizi, mutlulukla
karşıladığınız bebeklere; onları
öldürmek için silahlarınızı geliştirdiğinizi,
benim, hayatın bir yüzü vardır,
nefesinizi boşa tüketmeyin,
bana yutturamazsınız aşkınızı...

Yine beklerim! Yalnız, masumları ileri sürmeyin,
önünüze koyacağım şeyi siz getirdiniz,
bakın bakalım, hanginiz önce anlayacak
sizden saklamadığım bunca nimete rağmen
bilecek mi ne halt yediğinizi...

Aslında, böyle sözler benim doğamda yok,
sizden öğrendim, fakat beni değiştirdinizi
sanmayın! Benim katı olduğum kadar
siz de katı olabilseydiniz keşke;
Güle bakın! O koku katılığından,
sormak isteyen sorsun,
cevabını alacaktır dikeninden:

Benim çektiğimse lanet güzelliğinizden...


2 Ağustos 2026
Yekta Attila