Şair, ömrü yalnızca geçen bir zaman değil, insanı hem sınayan hem de dönüştüren bir güç olarak görüyor.

İlk dörtlük
"Hayat bir yük gibi biner omuza,
Döneriz bahardan erken bir güze."
Bahardan güze dönmek", insanın yaşlanmasını değil; umutlarının, neşesinin ve canlılığının beklenenden erken solmasını anlatıyor. Burada "bahar" gençliği ve umudu, "güz" ise yorgunluğu ve hüzünlü olgunluğu simgeliyor.

"Sığmaz dertlerimiz hiçbir söze,
Acıyı sabırla dokur bu ömür."

"Acıyı sabırla dokumak" oldukça etkileyici bir imge. Acı, bir kumaş gibi ilmek ilmek örülüyor; sabır ise onu işleyen el oluyor. Bu dize, acının zamanla insanın karakterine işlendiğini hissettirdi.

"Hüznü hapsedersin yorgun gözüne."

İnsan bazen ağlamaz, konuşmaz; sadece gözleri yorulur. Bu dize, sessiz acıyı çok doğal bir şekilde ifade ediyor.

"İnansan kalbinin yalan sözüne,
Aşkı bir kor gibi yakar bu ömür."
Şair, aşkın geçici bir yangın değil, içten içe devam eden bir sızı olduğunu söylüyor.

Gözümden sessizce akar bu ömür."

çok güçlü bir ifade. Burada akan yalnızca gözyaşı değil; ömrün kendisi. Zamanın sessizce tükenişi ile gözyaşı aynı imgenin içinde birleşmiş.

"Gönülde açılan derin yaraya,
Uzaktan öylece bakar bu ömür."

Bu dizelerde ömür, insanın acısını iyileştirmeyen; sadece ona tanıklık eden bir varlık gibi anlatılıyor. Bu da şiire kaderci bir hava katıyor.

"Ne rüzgar dindirir içimde harı,
Ne zaman unutturur eski o yârı."

Şair, zamanın her şeyi iyileştirdiği düşüncesine karşı çıkıyor. Ne geçen zaman ne de değişen hayat, eski sevgiliyi unutturabiliyor.

"Görünmez gözüme dünyanın varı,
Hayatı bir hiçe sayar bu ömür."

Bu dizelerde, sevgili yokluğunda dünyanın bütün güzelliklerinin anlamını yitirdiği anlatmış.

Tebriklerimle / saygılar