şafak vakti
bir fısıltı dolaşır
yalnızlığının
çıkmaz sokağında
merhaba der bir şiir
sahiplenirsin şairinin sesini



ıssızlığın evdeşin
yoldaşındır yalnızlığın
sevgi sofranı son kez kurup
yılgınlığına karşı çıksan da
çalar kalbinin kapısını
başa çıkamadığın nefsinle
çılgın bir hevesin varlığı
işte o an ayyuka çıkar
hafızanı esir alan hayıflanmaların
ve sonuçsuz kalır
gitmekle kalmak arası hesabın

şiirden öte bir şeydir okuduğun
bi başına kalmasın heceler diye
okuduğun şiirin hikayesini
bir Karadeniz ezgisiyle mimleyip
kaidesizce kabullenirsin
dizelerin
kimliğinle kişiliğine müdahalesini



gidip düne
bitkince dönersin güne
kayıplarının tutanağını tutar
yüzleşirsin ayıplarınla
bir araya biriktirip cümle hüzünlerini
sebeplerine seslenmek adına
hem iç çeke çeke
hem de sevgiyle saçlarını okşayıp
bağrına basarsın
gönül konağının
müzmin konuğu acılarını



bir isim bulamazsın
şaraplık üzüm hallerine
em olduğun yaraların
yanılgısı dem tutar hislerinde
yorgunluklarının silsilesini
umut kırıntılarıyla süsleyip
kanatsız ve amaçsızca uçarsın
namert nasihatlerinin göğünde


unuttukların mı
yoksa unutamadıkların mı?...
hani
çamura düşmekle
pul olmazdı ya altın
nefsinle nefesinle
düşe kalka öğrenirsin
insanlığın öğretisini
içini döksen de hal bilire
karşı koyamazsın
sevgi iklimini derdest eden
hayal kıran fırtınasına



kırgınlık…
yorgunluk…
inatla ve inançla aşarsın
alışkanlığın karlı dağını
sözlerinle özünü ikna edip
vazgeçsen de
el ocağında aş pişirmekten
yoksul yalnızlığının ateşi tutuşturur
kıyasla kısas alemindeki ruhunu


aradım bulamadım
derdime derman
gönlüme ferman bilip
nasılsın diyerek
kapısını çalacak birisini
aradım bulamadım


tek çarem kalmıştı
ben de kendi kapımı çalıp
usulca nasılsın dedim kendi kendime
ve dedikten sonra tabi ki
önce renklerim soldu
sonra gözlerim doldu
yalan söyleyecek değilim ya
oturup ağladım
hem de hıçkıra hıçkıra ağladım
ve bi ara niyet ettim
kurtulayım bu hazan mevsiminden diye
ama bir şair hallerime bakmadan
mısra mısra recm edip hayallerimi
yakasından tutup
insafsızca silkeledi
insancıklarla insanlığa inancımı


eyyy şair
bu şiirin buyurduğu hükme uyup
yüzüme el aynasında bakmaktansa
yaşamak mücadeleme çare eyledim
kendi kendime acımasızlığımı
ve anladım ki
kendi suskusuna sarılanlar
tadına aldanıp da
vicdan sofralarından eksik etmezlermiş
illa ki bir gün gölgesinde konaklayacakları
ecel ağacının meyvesini