Gece, penceremin ardında simsiyah bir derya gibi büyürken, odamın tenhalığında yine senin o efsunlu hayalinle baş başa kaldım.
İçimde bentlerini yıkan kadim bir efkâr, göğüs kafesimi zorlayan deli bir nehir var şimdi.
Pusulamı hangi yöne çevirsem, adımlarım hep senin o karanlığı Zülfikar gibi yaran asil çehrene çıkıyor.
İnsan bir kez hakiki bir aşka ram oldu mu, dünyaya gözlerini kapatırmış; ben de seni gördüğüm o ilk saniyeden beri senden gayrı her şeye kör, her heceye lal oldum.
Biz seninle, fırtınaların hırpaladığı iki ayrı uçurumken birleşen o tek ruhuz; toprağın bağrına sızan ortak sızımız, kaderin bizi düğümlediği o gizli bağdır.
Hatırlar mısın o nehir boyunu, söğütlerin rüzgârla seviştiği o mukaddes saati?
Hani esinti saçlarını yüzüne bir tül gibi dökerken bana öyle bir bakmıştın ki, sanki zaman durmuş, koca kainat sustuğu o eşikte donup kalmıştı.
Titreyen ellerini avuçlarıma ilk aldığımda, parmak uçlarımdan kalbime akan o muazzam sıcaklık, hâlâ sol yanımda çırpınan bir kuş gibi taptaze durur.
"Gönül, gerçekten sevene ebedi bir vatandır," demiştin o buğulu sesinle; işte o an anladım ki benim senden başka sığınacak tek bir meskenim yokmuş.

Araya yollar, aşılmaz sıradağlar, upuzun mesafeler girse de ne fark eder?
Hangi rüzgâr esse gurbetten, hangi tenhada bir dertli ezgi duyulsa, kokun gelir sarar sarılamadığım gecelerimi. Ben seni öyle uzaktan, öyle sessiz ve derinden sevdim ki; efsanelerin o en saf, en amansız aşıkları gibi...
İşte bu yüzden, ne zaman başımı kaldırıp semaya baksam ve o mağrur hilal bulutların arasından sıyrılsa, dudaklarımdan dökün tek feryatsın: Gözümün nuru, ömrümün en zarif süruru, ey ay yüzlüm!
Senden başka kim anlayabilir bu sinemdeki derin sabrı, kim dindirebilir şu zemheri ayazındaki içsel sızıyı?
Kader önümüze ne kadar engel çıkarırsa çıkarsın, varsın yollar bizi tüketsin, varsın gençliğimiz bu sevdada solsun. Bu hikaye bizim ebedi yazımız; sayfalar dolusu aşkın, sadakatin ve birbirine mühürlenmiş iki ruhun ölümsüz şahseridir.
Ölüm bile gelse kapımıza, bu satırlara nakşettiğim kutsal aşkımızı asla silemeyecek; biz bu dünyadan göçüp gitsek de, bu büyük sevdanın ayak izleri kubbede bir hoş seda olarak sonsuza dek kalacak.