Gece penceremde simsiyah bir derya gibi büyürken,
Odamın tenhalığında yine senin o efsunlu hayalinle kaldım.
İçimde bentlerini yıkan kadim bir efkâr, deli bir nehir var şimdi.
Pusulamı hangi yöne çevirsem, adımlarım hep senin asil çehrene çıkıyor;

Çünkü kalbimin pusulası senden gayrı yön bilmiyor...
İnsan bir kez hakiki bir aşka ram oldu mu, dünyaya gözlerini kapatırmış;
Ben de seni gördüğüm ilk andan beri senden gayrı her şeye kör, her heceye lal oldum.
Senden başka duyulacak bir ses kalmadığı için kapattım kapılarımı geceye.

Biz seninle, fırtınaların hırpaladığı iki ayrı uçurumken birleşen o tek ruhuz
Kaderin bizi düğümlediği o gizli, mukaddes bağız.
Hatırlar mısın o nehir boyunu, söğütlerin rüzgârla seviştiği o saati?
Hani saçların yüzüne tül gibi dökülürken zaman durmuş, koca kâinat susmuştu.

"Gönül, gerçekten sevene ebedi bir vatandır," demiştin o buğulu sesinle;
İşte o an anladım ki sen herif, benim senden başka sığınacak tek meskenim yokmuş.
Sen yoksan, koca dünya bana yaban, koca kâinat bana gurbettir artık!
Araya yollar, aşılmaz sıradağlar girse de ne fark eder?

Hangi tenhada dertli bir ezgi duyulsa, kokun gelir sarar sarılamadığım gecelerimi.
Ne zaman başımı kaldırıp semaya baksam ve o mağrur hilal belirse,
Dudaklarımdan dökülen tek feryatsın: Gözümün nuru, ey ay yüzlüm!
Varsın yollar bizi tüketsin, varsın gençliğimiz bu sevdada solsun...

Ölüm bile gelse kapımıza, bu satırlara nakşettiğim kutsal aşkımızı silemeyecek;
Biz bu dünyadan göçüp gitsek de bu büyük sevdanın izi kubbede sonsuza dek kalacak.
O yüzden sevgilim, bu can bu tenden ayrılana dek;
Her nefeste, her hecede ve her gecenin en siyah yerinde sadece sen...

Mühürlü kalbimin tek sahibi, yine ve sadece sen!