Ne zaman bir patikaya adımlasam
Hep uçurumlara açılıyor sis.
Bir uğultu kalıyor kulaklarımda,
Yıkıntıların arasından süzülen o ıssız
ses...

Meğer ne çok yakışıyormuş sessizlik
İçimdeki bu kırık besteye.

Patika kıyısında solan papatyalar gibi,
Rüzgârın elinde eriyor zaman.
Avucumda kuruyan her yaprak
Kendi kimsesizliğime işaret.

Ben bu yalnızlığı üzerime çoktan
giydim,
Bahar bile yabancı durur bende...

Ama sen gelince;
O yaralı, o keskin kelimelerinle
Sınırlarını çizince gecenin,
İçimdeki o hırçın fırtına dindi...

Zaman, kırık bir kadehten süzülen
şarap gibi durdu.
Korkutmuyor artık patikaların sonundaki o koyu gölge,
Sustu içimi kemiren o yırtıcı uğultu.

Toprak gibi uysal, gece kadar
teslimim şimdi...

Artık gölgeler çekilirken
adımlarımızdan,
Nefesinle aralanıyor o sisli perdeler.
Geçmişin yorgun yükünü bıraktım
yollara,
Gözlerinin kıyısında buldu ruhum
sabahını.

Ve ilk kez söylüyorum:
Aşktan kaçış bile, seninle ne güzel duruyor...

​Ayla Kaya
30 07 2026