Sensizliğin ilk sabahı düştü
pencereme,
Odanın soğukluğunda aradım
sıcaklığını.
Bir fırtına koptu sessizce içimde,
Topladım anıların kirpiklerime konan
tozunu.

​Yürürken sokaklarda gölgeni aradı
gözlerim,
Atılan her adımda ayak izlerin kaldı
geride.
İçimdeki yangını söndürmeye
yetmedi gözyaşlarım,
Kör bir kabullenişle yürüdüm kendi
karanlığıma.

​Gülüşün bir masaldı, dinleyip de
uyutulduğum,
Şimdi bir gerçek var, yalnızlıkla
uyanılan.
Adını fısıldamak bile yasak artık bu
dile,
Gözlerini unutmak, kendimi
kaybetmek demek bilsem de.

​Bir sigara daha yakıyorum gecenin
koyusunda,
Çektiğim her nefeste, yükselen
dumanı sen biliyorum.
Küller düşerken masaya, zaman
duruyor adeta,
Ben bu zehirle değil, senin yokluğunla
eriyorum.

​Her akşam bir vedadır yokluğuna
yazdığım,
Sessizliğin çığlığı düşer sol yanıma.
Kırılan ümitlerimi toplarım
avuçlarımdan,
Yine de adını saklarım en gizli
masalıma.

​Yine de zamana bırakıyorum kanayan
taraflarımı,
Kırık bir tebessüm çiziyorum
yüzümün ortasına.
Sen başkalarının gökyüzü ol bundan
sonra,
Ben kendi gece mehtabımda
sensizliğe alışacağım.

Ayla Kaya
28 07 2026