Bir damlaydım, deryana düştüm gürleyerek,
Her nefeste adını zikretti bu yürek.
Dünyalık sevdalar birer gölgeymiş meğer,
Senden başka ne varsa geçtim bilerek.

Gecenin bağrında tüten her seherde,
Açan her yaprakta senin izin var.
Sana yürümeyen yol düşer mi derde?
Gönül hanemde yalnız senin adın var.

Ne malda gözüm kaldı, ne mülkte meylim,
Kapına kul olmak en büyük payem.
Aşkınla yandıkça inceldi dilim,
Rızana ermektir bir tek gaye-m.

Sessizlik çökünce fani aleme,
Açarım ellerimi yalnız senin sevgine.
Gözden akan yaş değil, vuslat arayışı;
Düşerim en derin, en içten secdeme.

Beni benden aldın, doldun içime,
Sığmaz oldu bu ruh fani bedenime.
Aşkının ateşiyle kül olan yansın,
Yeter ki ulaşayım senin hikmetine.

Ey sonsuz nûrun, ebedi mülkün sahibi,
Kalplere ev sahibi, dertlere tabip.
Bırakma elimi, çekme rahmetini,
Bu aciz kulun sadece senin aşkına talip.

Güneşin doğduğu her kutlu anda,
Varlığını fısıldar rüzgâr içime.
Senden uzakta geçen tek bir an bile,
Ağır bir yüktür artık fani ömrüme.

Ne bülbülün güle olan hayranlığı,
Ne çölün yağmura duyduğu hasret...
Senin aşkın ki ufkumu aydınlatan,
Karanlık ruhuma en büyük rahmet.

Nefsimin zincirini kırdım da geldim,
Dünyanın süsünü arkada koydum.
Bir kuru yapraktım senin rüzgârın da,
Aşkın deryasına savrulup doldum.

Ey içimdeki gizli duayı bilen,
Her gizli yaramı sarmaya yeten.
Sen dilersen çöl ortasında gül biter,
Sen dilersen dertler neşeye döner.

Açılan bu eller boş dönmez bilirim,
Kapına sığınan mahcup kalmaz hiç.
Aşkınla tutuşup yandıkça bu can,
Ruhum fani olan hiçbir şeyi saymaz hiç.

Niyazım sanadır, hamdım sanadır,
Yürürüm aşkınla sonsuzluğa doğru.
Kabul et bu aciz, bu garip kulunu,
Gönlüm yalnız senin sevginle dolu...

Ufuk Güney