Göklerin mülkünde zaman durunca,

Güneşin ışığı gece vurunca,

Ulu bir rüzgârın vakti gelince,

Gök Tanrı buyurdu, yarıldı dağlar.



Yeryüzü titredi, koptu sarsıntı,

Yarıldı kayalar, aktı akıntı.

Karanlık sulardan sızdı o sızı,

Uykudan uyandı karanlık çağlar.



Erlik Han tahtından öfke savurur,

Dokuz kat yer altı titrer de durur.

Kötülük ordusu yola koyulur,

Karanlık ordular karşında bulur.



İstedi dünyada aydınlık bitsin,

İnsanın soyu da yok olup gitsin.

Ölümün rengidir o kara bayrak,

Karanlık gölgesi dünyaya yetsin.



Gök Tanrı seslendi yiğit erlere,

Haberler salındı bütün yerlere.

Gümüş zırhı giydi o kadim alplar,

Dokuz kat göklerden indirildi tuğ.



Yedi başlı ejder püskürtür ateş,

Altay Dağları’nda batıyor güneş.

Kanlı bir meydandır kurulan bu yer,

Bu şanlı savaşa yer gök oldu eş.



Umay Ana duydu feryat figanı,

Korumak istedi masum her canı.

Işıkla yıkanır Türk’ün yurtları,

Göklerden yayıldı kutun dermanı.



Kayı Han soyundan gelen kahraman,

Kuşandı kılıcı, vermedi aman.

Adı fısıldandı ulu dağlarda,

Korkmadı Erlik’in kara şanından.



Davullar çalındı, canlar uyandı,

Göklerin rengi de kana boyandı.

Yayı gerdi şaman, vurdu o oku,

Karanlık gecede büyü kapandı.



Kılıçlar çarpıştı, koptu kıyamet,

Yıkıldı kaleler, bitti sükûnet.

Kayı Han torunu vurdu darbeyi,

Kılıçlar parladı sökünce şafak.



Yenildi kötülük, söndü o ateş,

Yeniden doğuyor ufukta güneş.

Geriye çekildi o gölge ordu,

Karanlık inine büküldü Erlik.



Destanlar yazıldı dilsiz taşlara,

Oğullar anlatsın doğan yaşlara.

Gök kubbe altında parladı kılıç,

Kurtlar yoldaş oldu uçan kuşlara.