Dünya bir rüyadır, ömür bir hayal,
Gelip de geçiyor bak zaman, insan!
Soluyor baharlar, bitiyor cemal,
Uyan bu gafletten, uyan ey haktan!

Gündüzün peşine gece takılmış,
Nice nice canlar toprağa kalmış.
Kimi mal sevdası, şana kapılmış,
Son durağı unutmuş canan, insan!

Secdeye varmadan bükülmez dizler,
Hakk’ın kelamını aramaz gözler.
Yalanla ömrünü tüketen yüzler,
Mahşerde ne der ki Rabbe o an, insan?

Nefsin arzusuyla harcandı yıllar,
Bıkmadan yürünen o yanlış yollar...
Açılmaz mı semaya dua eden eller,
Bitmeden bendeki bu son ferman, insan?

Ecel şerbetiyle sönmeden ocak,
Karanlık kabirde kim sarılacak?
O çetin günde bir mizan duracak,
Sadece amelin olur derman, insan!

Kırma kimseyi, incitme canı,
Bir nefeslik dünyada bul Rahman’ı.
Tövbe kapısından çevirme anı,
Sarsın yüreğini iman, ey insan!

Derin bir uykuya daldı yürekler,
Dünya tatlı geldi, unuttu canlar.
Boşuna harcandı nice emekler,
Ne zaman uyanır gafil insanlık?

Güneş her sabah bir ibretle doğar,
Gece karanlığı nur ile boğar.
Yüce Rabbim her an rahmetin yağar,
Görmez mi gözlerin, hissetmez kalbin?

Yalan dünya için yorduk bedeni,
Unuttuk toprağa girip gideni.
Nefse kul eyledik aziz ruhamızı,
Açıp da okumaz olduk Kelam’ı.

Bülbül de ötüşür seher vaktinde,
Bir huzur saklıdır kulun ahdinde.
Secdeye varmayan o mağrur başlar,
Yarın musallada döker mi yaşlar?

Ecel şerbetini içmeden önce,
Karanlık kabire girmeden önce,
Gönül aynasını silmek gerekmiş,
Hakk’ın huzurunda bükülmek gerekmiş.

Sermayen tükenir, ömür bir yaprak,
Sonunda saracak o kara toprak.
Uyan ey dertli can, gark olma hiçe,
Dönüp de bakı ver gündüz le gece.

Tövbe kapsı açık, henüz vakit var,
Mevla’nın rahmeti dünyayı sarar.
Uyan bu uykudan, kalk seher vakti,
Unutma Rabbin le ettiğin ahdi…

Ufuk Güney