8
Yorum
19
Beğeni
5,0
Puan
117
Okunma
Sen beni sevince tozlanmaya yüz tutmuş kalbim titredi.
Sandım ki bir kırıntı değiştirecek mevsimi,kuşlar özgürlüğe kavuşacak kapalı zindanımda.
Oysa mevsimler insanın içine uğramadan da geçermiş.
Ağaçlar yeşerirken,ben en kurak dalımda beklemeyi öğrendim.
Bir avuç umut bıraktın avuçlarıma,
ben onu koca bir ömür sandım.
Meğer umut da rüzgârın savurduğu yaprakmış;
Tutmaya kalkınca avuçlarında yalnızca sessizlik kalırmış.
Şimdi ne kuşlar konuyor omzuma,
Ne de bahar kapımı çalıyor.
Yalnız içimde, adını bilmediğim bir mevsim var;
Ne kış kadar acımasız,
Ne de bahar kadar merhametli...
Sadece senden kalan eksik bir gökyüzü kadar sessiz.
Gölgesiz
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
