''Bir gün yağmur toprağa nasıl kavuşuyorsa, ben de kendime öyle kavuşurum belki.
O güne kadar rüzgâr nereye isterse oraya taşısın beni.''

Duygu dolu ve çok güzeldi değerli Kalem.

Yüreğiniz dert görmesin.

Kutlarım.

Kelimeler böylesine derinleşince, şiir sanata dönüşüyor. Başarılarınız daim olsun güzel insan. Kırılmasın kalem, üzülmesin yürek. Selamlar saygılar. Müsait olduğunuzda dostluğu paylaşmak adına bende sayfama beklerim güzel insan...

Evet, şiiri şiir yapan temel unsur şairin sezgisi, dili kullanma biçimi ve yaratıcılık gücüdür muhteşem güçlü bir şiir ve şairi imbikten geçmiş süzülmüş bir şair sanırım

Küçük not biraoz daha bunu düzenleyin yeniden şiir akışından olsun yazı dizilimi düzenini oturtun sizi okumaya devam edeceğim farklı duygu var şiirleriniz de

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.

Küllerini Taşıyan Ateş ve "Sessiz Mevsim"
Metnin zirve noktası ve en umut verici yeri kapanıştaki o muazzam metaforda saklı:
"Yorgunum... Ama tükenmiş değilim. Küllerini sırtında taşıyan ateş gibi, içimde hâlâ yeniden doğmayı bekleyen sessiz bir mevsim var."
Düşmeyi korkulacak bir şey olmaktan çıkaran, yağmurun toprağa kavuşması gibi bir gün insanın "kendine kavuşacağı" inancı; yıkıntının altından yeniden doğacak o ruhu, o içsel baharı müjdeliyor.
Kaleminize, duygularınıza ve ruhunuza sağlık. Yorgunluğu bir zayıflık değil, yeniden doğuşun sessiz bir hazırlığı olarak gören, zarafeti ve edebi derinliği çok yüksek kıymetli bir çalışma olmuş.

Hayatın kırgınlıkları ve yükleri karşısında tutunmayı bırakıp kadere teslim olmanın getirdiği içsel kabulleniş ve bu sessiz kabullenişin ardında yatan yeniden doğuş umududur. Kalemin daim olsun inşallah

Kutlarım değerli dost kalem sevgili dost yürek

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Andırın Kültür Havzası Şiir Anlama ve Dinleme Merkezi

Yalnızlık, Rüzgâr ve İç Yolculuk Salonu

Bugün salonumuzda Sayın Gölgesiz'in Rüzgâra Emanet adlı şiiri okunuyor.

Kalburabastî Efendi bugün salona elinde eski bir pusula, koltuğunun altında da katlanmış bir haritayla girdi. Pusulaya uzun uzun baktı, sonra ters çevirdi.

— Evlatlar... Bu pusula kuzeyi gösteriyor ama hanımın gönlünü hâlâ bulamadı! Demek ki bazı yollar haritada değil, gönülde çiziliyormuş.

Salon ilk cümleden kahkahaya boğuldu.

Karacaoğlan Köşesi'nden Sarı Mehmet başını salladı: — Şair "Rüzgâra bıraktım kendimi." diyor. Ben de bir gün rüzgâra bıraktım. Hanım arkamdan seslendi: "Markete de uğra!" Vallahi rüzgâr bile eve eli boş dönmüyor.

Salon kahkahalarla çınladı.

Âşık Feymani Köşesi'nden Sultan Bacı tebessüm etti: — "Kalabalıkta yalnız kaldım." demeyen mi var? Geçen gün ailecek sofradaydık. Sekiz kişi vardı, yedisi telefondaydı. Ben çorbayla sohbet ettim, o da buhar olup gitti!

Alkışlarla birlikte gülüşmeler yükseldi.

Ozan Avanoğlu Köşesi'nden Topal Bekir bastonunu kaldırdı: — Şair pusuladan bahsediyor ya... Ben navigasyonu açtım, "200 metre sonra sağa dön." dedi. Gönlüm dönmedi. Teknoloji gelişti ama inatçı kalbi güncelleme gelmedi!

Salon gülmekten kırıldı.

Hasibe Hatun Köşesi'nden Kezban Teyze mendilini düzeltti: — Eskiden insanlar dertleşmek için komşuya giderdi. Şimdi "Durum paylaşımı" yapıyorlar. Elli kişi görüyor, bir kişi "Geçmiş olsun." demiyor. Sonra da yalnızlıktan şikâyet ediyorlar.

"Bravo!" sesleri salonda yankılandı.

Âşık Diyari Köşesi'nden Deli Osman ayağa kalktı: — Şair "Rüzgâr nereye isterse..." demiş. Ben de bir gün rüzgâra bıraktım kendimi. Beş dakika sonra hanım aradı: "Çöpü kim çıkaracak?" Anladım ki evli adamın kaderini rüzgâr değil, eşi belirliyormuş!

Salon kahkahadan adeta sallandı.

Kalburabastî Efendi pusulayı cebine koydu, haritayı kapattı.

— Evlatlar... İnsan bazen yolu kaybetmez; kendini aramaktan yorulur. Ama unutmayın, en uzun yolculuk bile ilk adımla başlar. Yeter ki umut bavulunu evde unutmayın.

Gölgesiz, modern insanın iç yalnızlığını sade ama etkili bir dille anlatıyor. Şiir, serbest anlatımıyla okuyucuyu bir iç muhasebeye davet ediyor. Özellikle "Haritalar yönü gösterirmiş ama kırılmış bir kalbin dönüş yolunu hiçbir pusula bilmezmiş." cümlesi metnin en güçlü düşünce eksenini oluşturuyor. Finaldeki "Yorgunum... Ama tükenmiş değilim." ifadesi ise şiiri karamsarlıkta bırakmıyor; aksine yeniden ayağa kalkma iradesiyle tamamlıyor. Hüzünle umudu aynı potada eriten, okuyucunun kendi hayatından izler bulabileceği güçlü ve samimi bir eser.

Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal

Yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun
Çok güzel ve anlamlı sözler yazmış kaleminiz.
Beğenerek okudum şiirinizi.
Gölgesiz saygılarımla.👍🙏