Sevgili hocam ​Paylaştığınız şiir, yaşantının, coğrafyanın ve hafızanın izlerini taşıyan, son derece samimi ve etkileyici bir otobiyografik anlatı sunmaktadır...

Şair, dünyaya gelişimini sert bir kış iklimiyle (kar köyü örtünce, Ayazın buz kestiği) özdeşleştirir. Şubat çocuğu olması ve yolların kapanması, coğrafi şartların hayatın başlangıcındaki zorluklarını simgeler.
​
Geçmiş yıllardaki kırsal hayatın bürokratik gerçekliğini ve zaman algısını yansıtır. Nüfusa geç yazılma durumu, o dönemin köy şartlarında sıradan bir gecikmedir ve katibin "rica minnet" durumu çözmesiyle tatlı bir nostaljiye dönüşür.
​
Şiirin kırılma noktasıdır. Geniş aile içindeki sıcaklık, yerini ani bir kazaya ve ardından gelen çaresizliğe bırakır (çaylağın üstüme dökülmesi, cıgara kağıdıyla sarılması). Modern tıbbın imkanlarından uzak o coğrafyada, halk tedavisinin (yoğurt buz olmuş ilacım) ve acının izleri kalıcıdır.
​
Yaşanan zorlukların bir kimliğe (Çoçık) dönüştüğü, ardından eğitimin ve şehir hayatının getirdiği statüyle (bey kelimesiyle) hayatın dengelendiği bir olgunlaşma özetidir.
​
​"Yine kışmış dedim ya benim yazım kış"
​Dil ve Anlatım: Oldukça sade, yalın ve halk şiiri damarını taşıyan bir serbest nazım örneğidir. Yöresel söyleyişler (kalamoza, seki, Çoçık) metne otantik bir derinlik katmaktadır.

​İç Ses ve Samimiyet: Şair, okuyucuya yabancılaşmadan, sanki karşılıklı dertleşiyormuş gibi bir ton yakalamıştır. Bu da anlatının etkileyiciliğini artırmaktadır.

Kalemine yüreğine, emeğine sağlık