Bir ömür sırtımı dayadıgım dağlar
Güvendiğim dallar elimde kaldı gardaş.
İnsan en çok inandığı yerden yaralanır ya
Benim de umudum kül oldu kaldı gardaş.

​Büyüttugum dusler
Zamanın çarkında feryat oldu gardaş.

​Her ilmeğini sabırla ördüğüm bağlar
Bir vefasız rüzgarla tek celsede koptu.
Hani dert ortağıydı şu koca dağlar?
Onlar bile arkamdan taş atar oldu gardaş.

Soframı açtığım, ekmek verdiğim,
Günü geldi dert ortağım dediğim,
Yaramın üstüne tuz basar oldu gardaş.

​Geçmiş o yıllardan geriye
Ne bir iz kalmış ne tutunacak dal.
Adım adım tükendi yürüdüğüm yollar,
Gayrı konuşsa da ne fayda bu dil, gardaş.

​Ne sitemim biter ne söylenecek sözüm
Geceye karıştı aydınlık yönüm

​Şimdi bir kırık saz, bir garip iç çekiş
Vefasız dünyaya son bir bakış bu.
Emeği hiçe sayıp çekip gidiş,
Yüreğimi ortadan ikiye böldü gardaş.